آنی تو که نیست در دعای تو ریا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 20 آنی تو که نیست در دعای تو ریا وین حرف، نهفته نیست بر شاه و گدا ای پیرِ جوان، تویی که در خانقهت مقرون به اجابت است پیوسته دعا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 20 آنی تو که نیست در دعای تو ریا وین حرف، نهفته نیست بر شاه و گدا ای پیرِ جوان، تویی که در خانقهت مقرون به اجابت است پیوسته دعا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 19 هرگز نکشد مدّ طمع، خامۀ ما از حرف قناعت است پُر نامۀ ما انصاف نگر، که پا به دامن داریم با آنکه به زانو نرسد جامۀ ما
قدسی مشهدی- رباعی شماره 18 هرچند خرد جلوه دهد سامان را از جهل نجات کی دهد نادان را؟ نتوان به نعیمِ خلد باز آوردن از رغبتِ جو، طبیعت حیوان را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 17 گر دل نشود ز دردِ جانکاه جدا خود را ز هوس کند به یک آه جدا هر خوشه که مالیده شد از جورِ کفی گردد به پُفی دانهاش از کاه جدا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 16 در حضرتِ دوست، انسِ جان را چه بقا؟ باقی همه اوست، این و آن را چه بقا؟ خرسند به جانیّ و تسلّی به جهان جان را چه ثبات است و جهان را چه بقا؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 15 با فقر چه قدر، دنیی و عقبی را؟ دارد همه کس مسلّم این دعوی را غالب گشتن بر دو جهان از فقر است اقبالِ بلند باید این معنی را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 14 بیهوده مشو برقِ گیاهِ فقرا وز قهر مَکَن چاه به راهِ فقرا تو آتش خشم و فقرا خصمِ غضب ای جمله غضب، حذر ز آهِ فقرا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 13 از بیهنری است اینقدَر داد مرا کز قیدِ هنر نکرد آزاد مرا چون تیغ چه سان کنم نهان جوهرِ خویش؟ چون بخیه به روی کار افتاد مرا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 12 بردیم به چرخ آهِ شررناکی را بستیم به پای شعله خاشاکی را با دیدۀ تر، نقشِ زمین را شستیم دادیم به سیلاب، کفِ خاکی را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 11 بگذار چو آه، آسمانپویی را چون اشک مکن پیشه زمینشویی را بیرون مرو از طریقِ مردان خدا آموز ز حق یافته، دلجویی را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 10 از بدنامی چه باک بدنامان را؟ کس چون شکند شکسته اندامان را؟ از شعلۀ قهر، عاشقان را چه غم است؟ اندیشه ز سوختن بوَد خامان را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 9 طبعی که بوَد حریص مر عصیان را مایل باشد فزونی نقصان را صاحب کالا قیمتش افزون گوید هر چیز که دزد برده باشد آن را