جز درد، دلم هیچ نیندوخته است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 140 جز درد، دلم هیچ نیندوخته است از داغِ جگر چراغم افروخته است از بس که پی دوست نمودم تک و دو چون لاله مرا نفس به دل سوخته است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 140 جز درد، دلم هیچ نیندوخته است از داغِ جگر چراغم افروخته است از بس که پی دوست نمودم تک و دو چون لاله مرا نفس به دل سوخته است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 139 هرچند دلت مؤمن و نفست گبرست آخر نه تمامِ اختیارت جبرست؟ چیزی که به کار آیدت از کارِ جهان در نعمت شکر و در مصیبت صبرست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 138 آن کز هنرش بلند گردد درجات نقدی به کفش نیست بجز نقدِ حیات مانند چنار گر کشد سر به فلک جز دستِ تهی چه حاصل از جوهرِ ذات
قدسی مشهدی- رباعی شماره 137 از روز ازل، غنی غنا خواسته است درویش، سر کوی فنا خواسته است هرکس ز خدای خویش چیزی خواهد من میخواهم آنچه خدا خواسته است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 136 ویرانه شدی، گمان آبادی چیست؟ غم باید خورد، اینقدَر شادی چیست؟ محکوم به حکمِ شرع میباید بود در بندگیات دعوی آزادی چیست؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 135 آن کز قلمش نقش بت چین اثریست چون خامۀ مو، به نقشبندیش سریست ………… …………
قدسی مشهدی- رباعی شماره 134 امّید به عقل، چون ثمر از بیدست عشق است کزو چشمِ هزار امّیدست بی عشق، خرد نتیجه کی میبخشد؟ فیضِ دمِ صبح از اثرِ خورشیدست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 133 عالم همه پرتوی بوَد از رخ دوست هر فرعِ نکو که هست ازان اصلِ نکوست هر ذرّه که در کون و مکان میبینی نتوان گفتن، ولی توان گفتن ازوست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 132 آن را که به مقصود رهی در پیش است خرسند به مقصود رسان از خویش است چون راهروی ز کاروان دور افتاد مشتاق به کاروان ز منزل بیش است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 131 جان از تو دمی برد و دمی دیگر باخت تن از تو گهی قوی شد و گاه گداخت نه در نظر آییّ و نه در دل گُنجی ای عشق، حقیقت تو را کس نشناخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 130 ای مست و خراب، لافِ مخموری چیست؟ در بیخودیات شیوۀ منصوری چیست؟ ناظر شدهای، دعوی منظوری چیست؟ بگذشته ز منزلی، مگو دوری چیست؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 129 نیشی که خورد بر دل مجروح کجاست؟ دردی که ازو تازه شود روح کجاست؟ طوفانِ بلا بر سرم آورد خرد ای عشق! بگو سفینۀ نوح کجاست؟