
قدسی مشهدی- رباعی شماره 140
جز درد، دلم هیچ نیندوخته است
از داغِ جگر چراغم افروخته است
از بس که پی دوست نمودم تک و دو
چون لاله مرا نفس به دل سوخته است

قدسی مشهدی- رباعی شماره 140
جز درد، دلم هیچ نیندوخته است
از داغِ جگر چراغم افروخته است
از بس که پی دوست نمودم تک و دو
چون لاله مرا نفس به دل سوخته است