شیدایی عشقْ در جهان بسیارست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 128 شیدایی عشقْ در جهان بسیارست عشق است که یک انار و صد بیمارست آمیخته قهر و لطف با هم، امّا یک جنگ و هزار آشتی در کارست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 128 شیدایی عشقْ در جهان بسیارست عشق است که یک انار و صد بیمارست آمیخته قهر و لطف با هم، امّا یک جنگ و هزار آشتی در کارست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 127 ای گلشن سودا، گلِ داغ تو کجاست؟ ای انجمن گرم، چراغ تو کجاست؟ گر پیدایی، اینهمه پنهانی چیست؟ ور پنهانی، بگو سراغ تو کجاست؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 126 گر نخل نشاندهای، ثمر خواهی داشت ور شعله گُزیدهای، شرر خواهی داشت هر تخم که امروز به خاک افشاندی فردا که شود، نتیجه برخواهی داشت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 125 از باغِ تواند، گر سمن، ور بیدست از توست اگر بید و اگر امّیدست در خانه اگر هزار روزن باشد آخر همه را چشم به یک خورشیدست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 124 محرومیام از صحبتِ احباب بس است بیتابیام از آهِ جگرتاب بس است تا چند دهد هجر، دلم را مالش؟ ای بخت بمال دیده را، خواب بس است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 123 چون لاله به دشت گرچه دل خرسندست هر جزو ز پیکرم به داغی بندست با هر خارم بس که سرِ پیوندست صحرا برِ من به شهر و کو مانندست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 122 بر غفلت خویش بایدت زار گریست آگاه کننده را ندانی گر کیست خود قدرِ دلِ سوخته را نشناسی از آینه پرس فیضِ خاکستر چیست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 121 در عشق مگو که همنفس پیدا نیست کس بسیارست، جای کس پیدا نیست از هر طرفی نالۀ مرغان اسیر میآید و هیچ جا قفس پیدا نیست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 120 از مهر تو، مه ذرّه صفت رقّاص است امّا گهرِ شناخت، خاصالخاص است عارف دارد گوهرِ عرفان تو را غارتگرِ خانۀ صدف غوّاص است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 119 هرچند کمر به جستجو باید بست آسان نتوان قربِ حق آورد به دست مقراض ز ترکِ دو جهان میباید کز خویش توان برید و با او پیوست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 118 هرچند که عصیان تو عالمگیرست حرص و هوست جوان و اعضا پیرست تقصیرِ تو هیچ است که با عفوِ کریم تقصیرش اگر نام کنی، تقصیرست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 117 قومی که شناسند تعلّق با کیست دانند که بی علاقهای نتوان زیست آنها که به آزادگی خود نازند گر آزادند، قیدِ آزادی چیست؟