گر عقل رمید، عشق دلبر باقیست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 116 گر عقل رمید، عشق دلبر باقیست صد دجلۀ خون بر مژۀ تر باقیست دل هست درون سینه گر آه نماند گر شعله ز پا نشست، اخگر باقیست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 116 گر عقل رمید، عشق دلبر باقیست صد دجلۀ خون بر مژۀ تر باقیست دل هست درون سینه گر آه نماند گر شعله ز پا نشست، اخگر باقیست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 115 از هر دو جهان مرا وصال تو به است وز هرچه گمان برم، خیال تو به است هر خوب که یابند، از آن خوبتری حاصل، که ز هر بهی، جمال تو به است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 114 دنیا افزون بوَد وگر کم، هیچ است جز دوست، مطالب دو عالم هیچ است گویند دمی است زندگی، دریابش دریافتمش، دمی است کان هم هیچ است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 113 کس را چه خبر که عالم بالا چیست یا آن طرف نُه فلک مینا چیست گوهر که صدف زاد و صدف پروردش کی داند، کی، حقیقت دریا چیست؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 112 جان در تن مرد، حجّت یزدان است بر ذاتِ صمد، هر احدی برهان است هرچند که جان زنده به جانان باشد نتوان گفتن که جان به تن جانان است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 111 ایّام ز آرزو اگر دست تو بست زین نکتۀ در لباس، مقصودی هست بندد سرِ آستینِ کودک، مادر تا در سرما نیاورد بیرون، دست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 110 هرچند هنر به کس نخواهد پرداخت غربت زده را سازِ هنر باید ساخت نی گرچه ز خود آه ندارد به جگر خلقش ز برای خویش خواهند نواخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 109 هرچند که نفس درخور شمشیرست از تنگی عقل، طبع او را زیرست افتاد چو خلق را به قحطی سر و کار قدر سگ آسیا فزون از شیرست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 108 زاهد گوید که: زهد و طامات به است صوفی گوید: کشف و کرامات به است من میگویم که: آدمی را به جهان از هرچه دهند، جوهر ذات به است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 107 ای عشق که جنگ عالمی بر سرِ توست دل از برِ هرکه رفت بیرون، برِ توست زین جمع که جمعیّتشان بر درِ توست هر فرد که باز بینی از دفترِ توست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 106 بس مرد که از تندی خود رسوا گشت در علم اگرچه بوعلی سینا گشت ای عقل، مران تند و ز منزل مگذر ره پرخطرست، باز نتوان واگشت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 105 در خلوت عرفان تو کس را ره نیست کی در تو رسد، گرچه نظر کوته نیست بر دفتر هفتاد و دو ملّت گشتم از ذات تو غیر از تو کسی آگه نیست