تا شاهد عشق تو در آغوش من است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 104 تا شاهد عشق تو در آغوش من است بر چرخ، هلال، حلقه در گوش من است پامال بوَد نُه فلکم در تهِ پای تا غاشیۀ عشق تو بر دوش من است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 104 تا شاهد عشق تو در آغوش من است بر چرخ، هلال، حلقه در گوش من است پامال بوَد نُه فلکم در تهِ پای تا غاشیۀ عشق تو بر دوش من است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 103 فریاد از آنکه عزّ و ذُل را نشناخت در میکده بود و ذوقِ مل را نشناخت عاشق که نبرد پی به معشوق ازل بلبل گردید، لیک گل را نشناخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 102 جان نیست که در آتش جانانه نسوخت بی گرمیِ باده هیچ پیمانه نسوخت عاشق همه آن کند که معشوق کند تا درنگرفت شمع، پروانه نسوخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 101 ای گل، که چنین کرد ز خود بی خبرت؟ وی لاله ز عشقِ کیست داغ جگرت؟ ای سرو، تو هم گر به چمن آزادی چون مینهد آشیانه قمری به سرت؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 100 چشمم به سرشکِ لالهگون خرسندست گویی که به هر قطره، دلم پیوندست اشکم به کنارْ خفته چون فرزندست چون بسته شود خون، به جگر مانندست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 99 هر دل که ازو عشقْ شماری نگرفت بگداخت زر خویش و عیاری نگرفت عاشق گردید و ره به معشوق نبرد شد گرد، ولی پیِ سواری نگرفت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 98 دل خود به هوای دوست در پروازست این محرومی ز طالع ناسازست هرگز نبوَد بسته درِ خلوتِ دوست ره امن و چراغ روشن و در بازست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 97 آن کز ازلش به زهد و تقوی کارست ترک دو جهان، برش مگو دشوارست بر اهل صلاح، تهمت دامنِ تر چسباندن خاکِ خشک بر دیوارست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 96 با مهر تو هر جان به تنی آینه است هر برگ گلی به گلشنی آینه است هر دل که به فیض آشنا شد[…] روشن چو شود، هر آهنی آینه است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 95 پروردن عشق با خرد هر دو نکوست تا زان دو نتیجهای برَد دشمن و دوست از نشو و نما به خاک، بیبهره بوَد هم پوست جدا ز مغز و هم مغز ز پوست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 94 زاهد گوید: کلامم از دفترِ توست صوفی گوید: مستیام از ساغرِ توست هر قوم که هست، بازگشتش برِ توست هر سو که رود قافله، منزل درِ توست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 93 با آنکه سبکتری ز تو در دین نیست گویی که جز آرام، مرا آیین نیست غفلت نگذارد که در آیی از جای سنگینی خوابِ آدمی، تمکین نیست