واعظ که ندارد خبر از جان خراب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 32 واعظ که ندارد خبر از جان خراب از شغلِ ملامتم ندارد خور و خواب او گرمِ نصیحت است و من میگویم از دیده، به آب سرد، میریزد آب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 32 واعظ که ندارد خبر از جان خراب از شغلِ ملامتم ندارد خور و خواب او گرمِ نصیحت است و من میگویم از دیده، به آب سرد، میریزد آب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 31 گیرم که ز اصلِ خود کند فرع، حجاب کی اصل جدا ز فرعِ خود دارد تاب؟ پهلو دزدد گرچه حباب از دریا دریا پهلو تهی نسازد ز حباب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 30 چندین به خرابی فلک چیست شتاب؟ خواهد شدن این قطرۀ پر باد، خراب بی ماحصل است طعنه بر چرخ زدن بی نیش فرو نشیند آماسِ حباب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 29 عاشق باشد ز شورِ خود مست و خراب عاقل ز پیِ نصیحتش در تب و تاب از گرمیِ عقل، عشق افسرده نشد دریا نشود ز تابِ خورشیدْ سراب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 28 بی پیر، مرید کی شود مست و خراب؟ رهبر بوَدش گرچه خرد در همه باب هرچند در آفتاب هم گرم شود بی گرمی شعله، کی به جوش آید آب؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 27 هرکس که کند از تو تمنّای گلاب بر چهرۀ خود آب زند جای گلاب پیداست که ظرفِ شیشهای چند بوَد این چشمۀ آب است، نه مینای گلاب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 26 دود دلم آسمانگداز است امشب چون راهِ عدم، دور و دراز است امشب صد دور بگشت چرخ و بیدار نشد خورشید مگر به خوابِ ناز است امشب؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 25 زین گونه که رشک داردم در تب و تاب در وصل، دلم ز یادِ هجرست خراب از اشک نرفت زنگِ غم از دل من ز آیینۀ ما غبار ننشست به آب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 24 عالِم که به جاهلش سؤال است و جواب پیوسته به جهل یابد از خلق، خطاب هرچند، کس آرمیده باشد، عکسش آید به نظر مضطرب از جنبشِ آب
قدسی مشهدی- رباعی شماره 23 عالم که اله آفریده است آن را بد گفتن آن، رخنه کند ایمان را نشناختگان نیک نمیبینندش بد ممکن نیست دیدۀ عرفان را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 22 گر یافتهای حقیقت عالم را پیوند به اوست خاتم و آدم را کس را به خیال که سرگشته مکن بنمای باد نیر از دو عالم را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 21 یارب که فسانه مختصر کن ما را خواب مستی ز سر بدر کن ما را ای پاکی مرد بی نگاه تو محال صد خرده بگیر و یک نظر کن ما را