قدسی ز جهان مرا کناری کافی است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 56 قدسی ز جهان مرا کناری کافی است در صفحۀ خاک، نقطهواری کافی است آن مرغ ضعیفم که درین دشتْ مرا از بهر پناه، نوک خاری کافی است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 56 قدسی ز جهان مرا کناری کافی است در صفحۀ خاک، نقطهواری کافی است آن مرغ ضعیفم که درین دشتْ مرا از بهر پناه، نوک خاری کافی است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 55 در سینه دلت کام چه میداند چیست؟ ذوق غمِ ایّام چه میداند چیست؟ مرغی که طلسمِ آشنایی بشکست آزادگیِ دام چه میداند چیست؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 54 یاد تو مقیم دل آگاه به است ور سوی تو هر دل نبرَد راه، به است گر قدّ تو کوتاه بوَد، عیبی نیست ای فتنۀ دهر، فتنه کوتاه به است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 53 خورشید به تابشِ ضیایی گروست بیمار به تدبیرِ دوایی گروست زاهد به شمارِ سبحهای در بند است عاشق به نگاهِ آشنایی گروست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 52 یک قوم، امیدوار از روزِ نخست قومی شده ناامید از همّت سست ای عشق، سپردهاند خلقی به تو دل تا کوزه که را برآید از آب، درست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 51 نوروز رسید و بادۀ ناب خوش است وز باده و گل، مجلس احباب خوش است گر یار موافقت کند، موسم گل در باغ، شراب و گشتِ مهتاب خوش است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 50 روزی که وداع آتشِ هجران انگیخت صبر از دل من، چو دود از آتش، بگریخت هر می که ز جامِ آشنایی خوردم خون کرد جدایی و ز مژگانم ریخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 49 شب بی تو مرا به ناله و سوز گذشت روزم چو شب ایِ شمع شبافروز گذشت پیوسته به حیرتم ز زلف چو شبت کِش عمرْ چو آفتاب در روز گذشت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 48 در پیش تو دیوانه و فرزانه یکی است قدر خزف و گوهر یکدانه یکی است چون آینه با روشنی دیده، چرا در چشم تو آشنا و بیگانه یکی است؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 47 از مهر چه دم زنم، ترا معلوم است وز شوق چه گویم، از ادا معلوم است از بس که به کوچۀ تو آیم شب و روز بیطاقتیام ز نقشِ پا معلوم است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 46 تا بود هوس، به دل قرارم نگذاشت وز شغلِ طلب، به هیچ کارم نگذاشت حاصل، که پراکنده خیالی هرگز آواره نکرد و در دیارم نگذاشت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 45 وقت است اگر عنان سپاری به شتاب با جاذبۀ شوق چه دریا، چه سراب بشتاب به سرعتی که در راه رسد اوّل قدمت به منزل، آخر به رکاب!