فخرالدین عراقی- غزل شماره 101 چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند بسا که بر دلم از غمزه ترکتاز کند مرا مکش، که نیاز منت بکار آید چو من نمانم حسن تو با که ناز کند؟ مرا به دست سر زلف خویش باز مده اگر چه همچو خودم زود سرفراز کند منم چو … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 100 اگر شکسته دلانت هزار جان دارند به خدمت تو کمر بسته بر میان دارند شدند حلقه به گوش تو را چو حلقه به گوش چه خوش دلند که مثل تو دلستان دارند کسان که وصل تو یک دم به نقد یافته‌اند از ین طلب طرب و عیش جاودان دارند چو … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 99 نگارا، جسمت از جان آفریدند ز کفرِ زلفت ایمان آفریدند جمال یوسف مصری شنیدی؟ تو را خوبی دو چندان آفریدند ز باغ عارضت یک گل بچیدند بهشت جاودان زان آفریدند غباری از سر کوی تو برخاست وزان خاک آب حیوان آفریدند غمت خون دل صاحبدلان ریخت وزان خون لعل … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 98 نخستین باده کاندر جام کردند ز چشم مست ساقی وام کردند چو با خود یافتند اهل طرب را شراب بیخودی در جام کردند لب میگون جانان جام در داد شراب عاشقانش نام کردند ز بهر صید دل‌های جهانی کمند زلف خوبان دام کردند به گیتی هر کجا درد دلی بود … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 97 ای دل، چو در خانهٔ خمار گشادند می نوش، که از می گره کار گشادند در خود منگر، نرگس مخمور بتان بین در کعبه مرو، چون در خمّار گشادند از خود بدرآ، در رخ خوبان نظری کن در خان منشین چون در گلزار گشادند بنگر که: دو صد مهر به … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 96 در من نگرد یار دگر بار که داند؟ زین پس دهدم بر در خود بار که داند؟ از یاد خودم کرد فراموش به یکبار یادآورد از من دگر آن یار که داند؟ خون شد جگرم از غم و اندیشهٔ آن دوست خشنود شود از منِ غمخوار که داند؟ بیمار دلم، … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 95 این درد مرا دوا که داند؟ وین نامهٔ اندُهم که خواند؟ جز لطف توام که دست گیرد؟ جز رحمت تو که‌ام رهاند؟ بنمای رخت به دردمندی تا بر سر کوت جان فشاند آیا بود آنکه بیدلی را لطف تو به کام دل رساند؟ افتادم بر در قبولت امّید که از … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 94 آن را که غمت ز در براند بختش همه در بدر دواند و آن را که عنایت تو ره داد جز بر در تو رهی نداند و آن را که قبول عشقت افتاد جان را بدهد، غمت ستاند عاشق که گذر کند به کویت جان پیش سگ درت فشاند با … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 93 آشکارا نهان کنم تا چند؟ دوست می‌دارمت به بانک بلند دلم از جان نخست دست بشست بعد از آن دیده بر رخت افکند عاشقان تو نیک معذورند زانکه نبوَد کسی تو را مانند دیده‌ای کو رخ تو دیده بود خواه راحت رسان و خواه گزند ای ملامت کنان مرا در … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 92 ز اشتیاق تو، جانا، دلم به جان آمد بیا، که با غم تو بر نمی‌توان آمد بیا، که با لب تو ماجرا نکرده هنوز به جای خرقه دل و دیده در میان آمد به چشم مست تو گفتم: دلم به جان آید لب تو گفتا: اینک دلت به جان آمد … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 91 بیا، که بی رخ زیبات دل به جان آمد بیا، که بی تو همه سود من زیان آمد بیا، که بهر تو جان از جهان کرانه گرفت بیا، که بی تو دلم جمله در میان آمد بیا، که خانهٔ دل گرچه تنگ و تاریک است دمی برای دل ما درون … ادامه
فخرالدین عراقی- غزل شماره 90 غلام حلقه به گوش تو زار باز آمد خوشی درو بنگر، کز ره دراز آمد به لطف، کار دل مستمند خسته بساز که خستگان را لطف تو کارساز آمد چه باشد ار بنوازی نیازمندی را؟ که با خیال رخت دم به دم به راز آمد چه کرده‌ام که ز درگاه … ادامه
