ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 9 از 37 - ادبستان شعر پارسی

ای رشک رخ حورا آخر چه جمالست این

سنایی غزنوی – غزل شماره 339 ای رشک رخ حورا آخر چه جمالست این وی سرو سمن سیما آخر چه کمالست این کوشم به وفای تو کوشی به جفای من کس نی که تو را گوید آخر چه خیالست این نابوده شبی شادان از وصل تو ای جانان در هجر مرا کشتی آخر چه وبالست … ادامه

ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این

سنایی غزنوی – غزل شماره 338 ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این وی چون تو به عالم کم آخر چه کمالست این تو با من و من پویان هر جای تو را جویان ای شمع نکورویان آخر چه وصالست این زان گلبن انسانی هر دم گلی افشانی ای میوه ی روحانی آخر … ادامه

ای ماه ماهان چند ازین ای شاه شاهان چند ازین

سنایی غزنوی – غزل شماره 337 ای ماه ماهان چند ازین ای شاه شاهان چند ازین پندت سرای بند گشت آخر نگیری پند ازین گشتی تو سلطان از کشی تا کی بود این سرکشی عادت مکن عاشقی کشی توبه بکن یکچند ازین با روی خوب و خوی بد از تو کسی کی برخورد این خوی … ادامه

صبر کم گشت و عشق روز افزون

سنایی غزنوی – غزل شماره 336 صبر کم گشت و عشق روز افزون کیسه بی سیم گشت و دل پرخون می دهد درد می نهد منت یار ما را عجب گرفت زبون صنعتش سال و ماه عشوه و زرق سخنش روز و شب فنون و فسون پشت کوژ و تنم ضعیف شدست پشت چون نون … ادامه

ای نموده عاشقی بر زلف و چاک پیرهن

سنایی غزنوی – غزل شماره 335 ای نموده عاشقی بر زلف و چاک پیرهن عاشقی آری ولیکن بر مراد خویشتن تا تو را در دل چو قارون گنجها باشد ز آز چند گویی از اویس و چند گویی از قرن در دیار تو نتابد ز آسمان هرگز سهیل گر همی باید سهیلت قصد کن سوی … ادامه

جانا اگر چه یار دگر می کنی مکن

سنایی غزنوی – غزل شماره 334 جانا اگر چه یار دگر می کنی مکن اسباب عشق زیر و زبر می کنی مکن گویی دگر کنم مگرم کار به شود حقا که کار خویش بتر می کنی مکن منمای روی خویش بهر ناسزا از آنک خود را بگرد شهر سمر می کنی مکن بر گل ز … ادامه

ای دل ار مولای عشقی یاد سلطانی مکن

سنایی غزنوی – غزل شماره 333 ای دل ار مولای عشقی یاد سلطانی مکن در ره آزادگان بسیار ویرانی مکن همره موسی و هارون باش در میدان عشق فرش فرعونی مساز و فعل هامانی مکن بی جمال خوب لاف یوسف مصری مزن بی فراق و درد یاد پیر کنعانی مکن در خراباتی که این گوید … ادامه

مکن آن زلف را چو دال مکن

سنایی غزنوی – غزل شماره 332 مکن آن زلف را چو دال مکن با دل غمگنان جدال مکن پرده ی راز عاشقان بمدر کار بر کام بدسگال مکن خون حرامست خیره خیره مریز می نبیلست در سفال مکن حال خود عالمی کند حالی فتنه ی نو میار و حال مکن این چه چیزست و آن … ادامه

چشمکان پیش من پر آب مکن

سنایی غزنوی – غزل شماره 331 چشمکان پیش من پر آب مکن دلم از عاشقی کباب مکن ریگ را پیش چشم رود مکن رود را پیش دل سراب مکن به کس از ابتدا رسول مباش رقعه ای آیدت جواب مکن به صبوری توان رسید به دوست به هم اندر مزن شتاب مکن نه خدایی چنین … ادامه

جانا دل دشمنان حزین کن

سنایی غزنوی – غزل شماره 330 جانا دل دشمنان حزین کن با خود شبکی مرا قرین کن تیغ عشرت ز باده برکش اسب شادی به زیر زین کن من خاتم کرده ام دو بازو خود را به میان این نگین کن تا جان من از رخت نسوزد رخ زیر دو زلف خود دفین کن تا … ادامه

ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن

سنایی غزنوی – غزل شماره 329 ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن ما را چو چشم خویش نژند و حزین مکن ای ماه روی بر سر ما هر زمان ز جور چون دور آسمان دگری به گزین مکن مهری که خود نهاده ای آن مهر بر مدار مهری که خود نموده ای آن … ادامه

ساقیا برخیز و می در جام کن

سنایی غزنوی – غزل شماره 328 ساقیا برخیز و می در جام کن در خرابات خراب آرام کن آتش ناپاکی اندر چرخ زن خاک تیره بر سر ایام کن صحبت زنار بندان پیشه گیر خدمت جمشید آذرفام کن با مغان اندر سفالی باده خور دست با زردشتیان در جام کن چون تو را گردون گردان … ادامه