ورود / عضویت



بایگانی‌های باب پنجم در عشق و جوانی - صفحه 2 از 2 - ادبستان شعر پارسی

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 9

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 9   دانشمندی را دیدم به کسی مبتلا شده و رازش برملا افتاده ؛ جور فراوان بردی و تحمل بی کران کردی. باری به لطافتش گفتم : دانم که تو را در مودت این منظور علتی و بنای محبت بر زلّتی نیست ، با وجود چنین معنی ، … ادامه

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 8

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 8   یاد دارم در ایّام پیشین که من و دوستی ، چون دو بادام مغز در پوستی صحبت داشتیم. ناگاه اتفاق مَغیب افتاد. پس از مدتی که باز آمد عتاب آغاز کرد که : در این مدت قاصدی نفرستادی.گفتم: دریغ آمدم که دیده ی قاصد به جمال تو … ادامه

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 7

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 7   یکی ، دوستی را که زمان ها ندیده بود ، گفت : کجایی که مشتاق بوده‌ام ؟ گفت : مشتاقی به که ملولی ! دیر آمدی ای نگار سرمست زودت ندهیم دامن از دست معشوقه که دیر دیر بینند آخر کم از آن که سیر بینند … ادامه

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 6

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 6   شبی یاد دارم که یاری عزیز از در درآمد ، چنان بیخود از جای برجستم که چراغم به آستین کشته شد . سَرى طَیفُ من یَجلُو بِطَلعتهِ الدُّجى (1) شگفت آمد از بختم که این دولت از کجا بنشست و عتاب آغاز کرد که مرا در … ادامه

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 5

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 5   یکی را از متعلمان ، کمال بهجتی بود و معلم از آنجا که حس بشریت است با حسن بشره ی او معاملتی داشت و وقتی که به خلوتش دریافتی ، گفتی : نه آن چنان به تو مشغولم اى بهشتى روى كه یاد خویشتنم در ضمیر … ادامه

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 4

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 4   يکی را دل از دست رفته بود و ترک جان کرده و مَطمَح نظرش جايی خطرناک و مظنه ی هلاک . نه لقمه ای که مصور شدی که به کام آيد يا مرغی که به دام افتد . چو در چشم شاهد نيايد زرت زر و … ادامه

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 3

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 3   پارسايى را ديدم به محبت شخصی گرفتار ؛  نه طاقت صبر و نه يارای گفتار. چندان که ملامت ديدی و غرامت کشيدی ترک تصابی نگفتی و گفتی : كوته نكنم ز دامنت دست ور خود بزنى به تيغ تيزم بعد از تو ملاذ و ملجايى نيست … ادامه

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 2

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 2   گويند خواجه ای را بنده ای نادرالحسن بود و با وی سبيل مودت و ديانت نظری داشت . با يکی از دوستان گفت : دريغ اين بنده با حسن و شمايلی که دارد اگر زبان درازی و بی ادبی نکردی. گفت : ای برادر چو اقرار … ادامه

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 1

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی حکایت 1   حسن میمندی را گفتند : سلطان محمود چندین بنده ی صاحب جمال دارد که هر یکی بدیع جهانی اند . چگونه افتاده است که با هیچ یک از ایشان میل و محبتی ندارد چنانکه با ایاز که حسنی زیادتی ندارد ؟ گفت : هر چه به … ادامه