رودکی قصاید و قطعات – شماره 79 دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام بزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام یکی که خوبان را یکسره نکو خوانند دگر که: عاشق گویند عاشقان را نام دریغم آید چون مر ترا نکو خوانند دریغم آید چون بر رهیت عاشق نام مرا دلیست که از غمگنی چو … ادامه
رودکی قصاید و قطعات – شماره 78 کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند ترش شوند و بتابند رو ز اهل سوال ترا که می‌شنوی طاقت شنیدن نیست مرا که می‌طلبم خود چگونه باشد حال؟ شکفت لاله تو زیغال بشکفان که همی به دور لاله به کف برنهاده به، زیغال
رودکی قصاید و قطعات – شماره 77 می لعل پیش آر و پیش من آی به یک دست جام و به یک دست چنگ از آن می مرا ده، که از عکس او چو یاقوت گردد به فرسنگ سنگ
رودکی قصاید و قطعات – شماره 76 زان می، که گر سرشکی ازان درچکد به نیل صد سال مست باشد از بوی او نهنگ آهو به دشت اگر بخورد قطره‌ای ازو غرنده شیر گردد و نندیشد از پلنگ
رودکی قصاید و قطعات – شماره 75 بسا که مست در این خانه بودم وشادان چنان که جاه من افزون بد از امیر و ملوک کنون همانم و خانه همان و شهر همان مرا نگویی کز چه شدست شادی سوک؟
رودکی قصاید و قطعات – شماره 74 ای لک، ار ناز خواهی و نعمت گرد درگاه او کنی لک و پک یخچه بارید و پای من بفسرد ورغ بر بند یخچه را ز فلک
رودکی قصاید و قطعات – شماره 73 رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور به خدمت آمد، نیکو سگال و نیک اندیش پسند باشد مر خواجه را پس از ده سال که: باز گردد پیر و پیاده و درویش؟
رودکی قصاید و قطعات – شماره 72 کاروان شهید رفت از پیش وآن ما رفته گیر و می‌اندیش از شمار دو چشم یک تن کم وز شمار خرد هزاران بیش توشه ی جان خویش ازو بربای پیش کایدت مرگ پای آگیش آن چه با رنج یافتیش و بذل تو به آسانی از گزافه مدیش … ادامه
رودکی قصاید و قطعات – شماره 71 گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی تا خلق جهان را بفگندی به خلالوش کافور تو بالوس بود، مشک تو باناک بالوس تو کافور کنی دایم مغشوش
رودکی قصاید و قطعات – شماره70 گر نه بدبختمی، مرا که فگند؟ به یکی جاف جاف زود غرس او مرا پیش شیر بپسندد من نتاوم برو نشسته مگس گرچه نامردمست، مهر و وفاش نشود هیچ از این دلم یرگس گیردی آب جوی رز پندام چون بود بسته بنک راه ز خس
رودکی قصاید و قطعات – شماره 69 همی برآیم با آن که برنیاید خلق و برنیایم با روزگار خورده گریز چه فضل میرابوالفضل بر همه ملکان؟ چه فضل گوهر و یاقوت بر نبهره پشیز؟
رودکی قصاید و قطعات – شماره 68 چون سپرم نه میان بزم به نوروز در مه بهمن بتاز و جان عدو سوز باز تو بی رنج باش و جان تو خرم با نی و با رود و با نبیذ فنا روز
