قصاید و قطعات رودکی

رودکی قصاید و قطعات – شماره 67   روی به محراب نهادن چه سود؟ دل به بخارا و بتان تراز ایزد ما وسوسه ی عاشقی از تو پذیرد، نپذیرد نماز  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 66   زندگانی چه کوته و چه دراز نه به آخر بمرد باید باز؟ هم به چنبر گذار خواهد بود این رسن را، اگر چه هست دراز خواهی اندر عنا و شدت زی خواهی اندر امان به شدت و ناز این همه باد و بود تو خوابست خواب را … ادامه

رودکی قصاید و قطعات – شماره 65   زیرش عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر یک نام او عطارد و یک نام اوست تیر عاجز شود ز اشک دو چشم و غریو من ابر بهارگاهی و بختور در مطیر گیتی چو گاو نیک دهد شیر مر ترا خود باز بشکند به کرانه خنور شیر  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 64     همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع همی بدادی تا در ولی نماند فقیر بسا کسا که بره‌ است و فرخشه بر خوانش بسا کسا که جوین نان همی نیابد سیر مبادرت کن و خامش مباش چندینا اگرت بدره رساند همی به بدر منیر  

رودکی قصاید و قطعات – شماره63   چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند گرچه خیاط نیند، ای ملک کشور گیر به گز نیزه قد خصم تو می‌پیمایند تا ببرند به شمشیر و بدوزند به تیر  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 62   وقت شبگیر بانگ ناله ی زیر ……………………………. (1) دوستا،آن خروش بربط تو خوشتر آید به گوشم از تکبیر زاری زیر و این مدار شگفت گر ز دشت اندر آورد نخجیر تن او تیر نه، زمان به زمان به دل اندر همی‌گذارد تیر گاه گریان و گه بنالد … ادامه

رودکی قصاید و قطعات – شماره 61   بود اعور و کوسج و لنگ و پس من نشته برو چون کلاغی بر اعور  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 60   چرخ فلک هرگز پیدا نکرد چون تو یکی سفله ی دون و ژکور خواجه ابوالقاسم از ننگ تو بر نکند سر به قیامت ز گور  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 59   به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی چنان گریخت ز دهر دو رنگ، رنگ فتور که باز شانه کند همچو باد سنبل را به نیش چنگل خون ریز تارک عصفور  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 58   ای خواجه، این همه که تو خود می‌دهی شمار بادام تر و سیکی و بهمان و باستار مارست این جهان و جهان جوی مارگیر از مارگیر مار برآرد همی دمار  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 57   گر شود بحر کف همت تو موج زنان ور شود ابر سر رایت تو توفان بار بر موالیت بپاشد همه دُر و گوهر بر اعادیت ببارد همه شخکاسه و خار  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 56   اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت هر آینه چو همه می‌خورد گل آرد بار به زلف کژ ولیکن به قد و قامت راست به تن درست ولیکن به چشمکان بیمار