زبور عجم

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 102 بر دل بی تاب من ساقی می نابی زند کیمیا ساز است و اکسیری به سیمابی زند من ندانم نور یا نار است اندر سینه ام این قدر دانم بیاض او به مهتابی زند بر دل من فطرت خاموش می آرد هجوم ساز از ذوق نوا خود را به … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 101 عشق را نازم که بودش را غم نابود نی کفر او زنار دار حاضر و موجود نی عشق اگر فرمان دهد از جان شیرین هم گذر عشق محبوب است و مقصود است و جان مقصود نی کافری را پخته تر سازد شکست سومنات گرمی بتخانه بی هنگامه ی محمود … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 100 بیا که خاوریان نقش تازه ای بستند دگر مرو به طواف بتی که بشکستند چه جلوه ایست که دلها به لذت نگهی ز خاک راه مثال شراره برجستند کجاست منزل تورانیان شهر آشوب که سینه های خود از تیزی نفس خستند تو هم به ذوق خودی رس که صاحبان … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 99 عشق اندر جستجو افتاد و آدم حاصل است جلوه ی او آشکار از پرده ی آب و گل است آفتاب و ماه و انجم می توان دادن ز دست در بهای آن کف خاکی که دارای دل است  

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 98 کشیدی باده ها در صحبت بیگانه پی در پی به نور دیگران افروختی پیمانه پی در پی ز دست ساقی خاور دو جام ارغوان درکش که از خاک تو خیزد ناله ی مستانه پی در پی دلی کو از تب و تاب تمنا آشنا گردد زند بر شعله خود … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 97 چو خورشید سحر پیدا نگاهی می توان کردن همین خاک سیه را جلوه گاهی می توان کردن نگاه خویش را از نوک سوزن تیزتر گردان چو جوهر در دل آیینه راهی می توان کردن درین گلشن که بر مرغ چمن راه فغان تنگ است به انداز گشود غنچه آهی … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 96 علمی که تو آموزی مشتاق نگاهی نیست وامانده ی راهی هست آواره ی راهی نیست آدم که ضمیر او نقش دو جهان ریزد با لذت آهی هست بی لذت آهی نیست هر چند که عشق او آواره ی راهی کرد داغی که جگر سوزد در سینه ی ماهی نیست … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 95 نیابی در جهان یاری که داند دلنوازی را به خود گم شو نگه دار آبروی عشق بازی را من از کار آفرین داغم که با این ذوق پیدایی ز ما پوشیده دارد شیوه های کارسازی را کسی این معنی نازک نداند جز ایاز اینجا که مهر غزنوی افزون کند … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 94 جهان کور است و از آیینه ی دل غافل افتاده است ولی چشمی که بینا شد نگاهش بر دل افتاده است شب تاریک و راه پیچ پیچ و بی یقین راهی دلیل کاروان را مشکل اندر مشکل افتاده است رقیب خام سودا مست و عاشق مست و قاصد مست … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 93 گنهکار غیورم مزد بی خدمت نمی گیرم از آن داغم که بر تقدیر او بستند تقصیرم ز فیض عشق و مستی برده ام اندیشه را آنجا که از دنباله چشم مهر عالمتاب می گیرم من از صبح نخستین نقشبند موج و گردابم چو بحر آسوده می گردد ز طوفان … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 92 برون زین گنبد در بسته پیدا کرده ام راهی که از اندیشه برتر می پرد آه سحر گاهی تو ای شاهین نشیمن در چمن کردی از آن ترسم هوای او به بال تو دهد پرواز کوتاهی غباری گشته ای آسوده نتوان زیستن اینجا به باد صبحدم درپیچ و منشین … ادامه

اقبال لاهوری زبور عجم شماره 91 زندگی در صدف خویش گهر ساختن است در دل شعله فرو رفتن و نگداختن است عشق ازین گنبد در بسته برون تاختن است شیشه ی ماه ز طاق فلک انداختن است سلطنت نقد دل و دین ز کف انداختن است به یکی داد جهان بردن و جان باختن است … ادامه