اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 102
بر دل بی تاب من ساقی می نابی زند
کیمیا ساز است و اکسیری به سیمابی زند
من ندانم نور یا نار است اندر سینه ام
این قدر دانم بیاض او به مهتابی زند
بر دل من فطرت خاموش می آرد هجوم
ساز از ذوق نوا خود را به مضرابی زند
غم مخور نادان که گردون در بیابان کم آب
چشمه ها دارد که شبخونی به سیلابی زند
ای که نوشم خورده ای از تیزی نیشم مرنج
نیش هم باید که آدم را رگ خوابی زند