پیرانه سر به درگه پیر مغان شدم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 43 پیرانه سر به درگه پیر مغان شدم جامی گرفتم از کف ساقی، جوان شدم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 43 پیرانه سر به درگه پیر مغان شدم جامی گرفتم از کف ساقی، جوان شدم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 42 من که نومیدی است مقصودم، به هر جا در زدم در چو نگشودند بر رویم، در دیگر زدم من در این گلشن به کام دل نکردم سیر گل زآشیان در دام افتادم چو بال و پر زدم بال پروازی ندارم گر رها گردم ز دام بس که از … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 41 ز دست دلبر من، دلبری دل برد و من شادم که شاید چون در او بیند دل آزاری، کند یادم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 40 با صد گله، حرفی ز تو نشنفتم و رفتم من بودم و یک حرف، اگر گفتم و رفتم با غیر به یک مجلس از جور چه خوانی انگار که ننشته برآشفتم و رفتم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 39 چو تاب صحبت غیرم نبود از انجمن رفتم کنون منشین و منشان غیر را با خود که من رفتم قفس را کاش صیاد من از شاخ گل آویزد که من بوی گلی نشنیده بودم کز چمن رفتم ز کویش آیم و از رشک شویم نقش پای خود مبادا … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 38 ندارم گر چه ره در کویش اما می روم سویش که تا بیگانگانم آشنا دانند در کویش
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 37 بی گناهی که به خون حکم کند پادشهش از مروت نبود دور که پرسد گنهش !
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 36 ره عشقی که من در پیش دارم، نیست پایانش که گمگشته است در هر گام خضری در بیابانش به گردن گیرم از وی روز محشر خون خلقی را که ترسم دست غیری آشنا گردد به دامانش
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 35 به من پیک صبا در پرده گوید کاش پیغامش که از غیرت دهم جان، بشنوم از غیر چون نامش خدا را، ای رقیب امشب ز افسونی که می دانی بگو، شاید بخوابم تا کنم با خویشتن رامش من از ذوق گرفتاری گشودم بال ور هر دم تو پنداری … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 34 نباشد آگهی هرگز ز حال عاشق زارش مگر روزی که با همچون خودی افتد سر و کارش من آن مرغم که می بوسم خدنگش را و صیادم چنین داند که می خواهم برون آرم به منقارش
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 33 چون کیسه ز زر تهی شود کاسه ز آش گردد هنرت نهان، شود عیبت فاش
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 32 چون منی در بزم جانان گر نباشد، گو مباش خار خشکی در گلستان گر نباشد، گو مباش