چون بر گل از آن عارض گلگون نگرد کس
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 31 چون بر گل از آن عارض گلگون نگرد کس بر دیده خلد خار ز گل چون نگرد کس
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 31 چون بر گل از آن عارض گلگون نگرد کس بر دیده خلد خار ز گل چون نگرد کس
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 30 رازی که هیچ عاشق با همنفس نگوید جز به دل به کس نگفتیم، گر دل به کس نگوید
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 29 فرهاد را همین کام در عشق بس، کش از نام خسرو به گریه افتد، شیرین به خنده آید
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 28 بود کآن شخ کمان صیاد بیرون از کمین آید به خونریز اسیران آید و با تیغ کین آید کنم در خواب از افسانه ی خود خلق را هر شب که می ترسم ز بیداد تو سرها بر زمین آید چو تازد بر سر خاکم، سمند ناز می ترسم … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 27 با غیر خو کنم چو به من سرگران شود شاید بدین وسیله دلش مهربان شود
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 26 چند می گویی فلانی کی از اینجا می رود؟ امشبی دیگر گر اینجا ماند، فردا می رود؟ غافلی از یار و در هر گوشه خوبان در کمین از دلم تا دست برداری به یغما می رود
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 25 تو کای گل شرم می کردی ز روی باغبان خود کنون در هر سر بازار بشنو داستان خود اگر بی رحمی صیاد را دانستمی ز اول قدم ننهادمی هرگز برون از آشیان خود
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 24 روزی ز توام راز دل خسته نهان بود روز خوشی از عمر، اگرم بود همان بود
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 23 یا نغمه ی ایشان ز چمن من شنوم یا ناله ی من از قفس ایشان شنوند
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 22 آنان که شرح حال دلم پیش او کنند ترسم به این بهانه به او گفتگو کنند ترسم گلی که رویدم از خاک بعد مرگ آنان که درد عشق ندارند بو کنند
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 21 دعای بد به زبان هر شبت کنم در دل سحر دعا کنمت، کان دعا اثر …….. (1) واژگان دشوار :1- این مصراع به همین صورت در نسخه مورد استفاده نوشته شده است. با توجه به وزن شعر، واژه ای در پایان شعر بوده که از میان رفته است. … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 20 از غمش شکوه نداریم، به این غم چه کنم؟ که از او هر که کند شکوه ز ما می داند من که افتاده ام از یار جدا، حال مرا هر که از یار فتاده است جدا، می داند !