که از ما می برد پیغام رعنا پادشاهان را
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 7 که از ما می برد پیغام رعنا پادشاهان را که ناز محرمان محروم دارد دادخواهان را
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 7 که از ما می برد پیغام رعنا پادشاهان را که ناز محرمان محروم دارد دادخواهان را
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 6 فگار کردی از آن جان ناتوان مرا که سود خویش گمان کرده ای زیان مرا سر سگان تو نازم که چون مرا بکشی به خاک می نگذارند استخوان مرا
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 5 شب فراق توام با سحر چه کار مرا به ناله همنفسم، با اثر چه کار مرا خوش آنکه صید دل من نکرده می گفتی: به صید طایر بی بال و پر چه کار مرا
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 4 چو زلف خویش بر هم زد به یک نظاره کارم را چو چشم خود سیه کرد از نگاهی روزگارم را مگر خود پیشتر با او بگویم حال زارم را که بعد از من کسی آگه نخواهد کرد یارم را
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 3 گذارم سر به پا هر روز و هر شب پاسبانش را به این تقریب بوسم بلکه خاک آستانش را چو چشمم بر شهیدانش فتد در حشر آسایم چو ره گم کرده ای آذر که بیند کاروانش را
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 2 نبینی هیچوقت جان سپردن سوی ما یارا نداری تاب دیدن یا ز چشم افگنده ای ما را نسیمی در میان مصر و کنعان می کند جولان که رنگش توتیا بخشد سراسر خاک صحرا را اگر از مصر برخیزد کند یعقوب را بینا ور از کنعان دمد، روشن کند … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 1 پیش که برم شکوه ز بیداد تو یارا از شه نستاند چو کسی داد گدا را