عهد اگر می کنی، نمی پایی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 79 عهد اگر می کنی، نمی پایی وعده اگر می دهی، نمی آیی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 79 عهد اگر می کنی، نمی پایی وعده اگر می دهی، نمی آیی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 78 من تذرو بی پر و بالم تو سرو گلشنی چند از من سرکشی، من از توام، تو از منی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 77 جان من باد به قربان کسی که نیازارد ازو جان کسی کرد آن آیت رحمت و صفت که فرونامده در شان کسی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 76 زآن لب به نیم بوسه خوشم، کآب زندگی بخشد حیات اگر پر اگر کم خورد کسی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 75 کاش چون دادرسم نیست به غیر از تو کسی به تو دادم برسد، گر تو به دادم نرسی من در آن باغ، کی از دام رهایی یابم که ز هر گلبنش آویخته باشد قفسی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 74 روز ز جلوه ای صنم، شب ز خیال ای پری داغ به سینه می نهی، خواب ز دیده می بری
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 73 دلی نمانده که از بیدلان به ناز بری مگر به خلق دهی باز دل، که باز بری شکست در صف سلطان غزنوی افتد چو دست در شکن طره ی ایاز بری
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 72 گر به این حالم که می بینی، تو را من دیدمی گر دلم از سنگ بودی، بر دلت بخشیدمی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 71 دلا از شکوه ای کز یار بهر امتحان کردی نکردی غیر زا این کاری، که او را بدگمان کردی
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 70 بی تو گل و لاله زده هر می به پیاله خون جگر گل شده، داغ دل لاله ای ریخته خون جگر گل همه روزه وی سوخته داغ دل لاله همه ساله
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 69 کار مرا ساخته، جان مرا سوخته آن قد افراخته، آن رخ افروخته ناله ی مرغ قفس، این همه جانسوز چیست؟ گر نه ز مرغ دلم زمزمه آموخته صانع حسن آفرین، جامه گل، رخت سرو بر تن او تافته، بر قد او دوخته
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 68 بهر یک جام می کهنه، بسی جامه ی نو کهنه شد، بس که نهادیم به میخانه گرو