نیامد بر سرم روزی که میرم از وفای او
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 67 نیامد بر سرم روزی که میرم از وفای او مبادا زنده گردم باز و افتم در قفای او
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 67 نیامد بر سرم روزی که میرم از وفای او مبادا زنده گردم باز و افتم در قفای او
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 66 چون دید پریشانی گل، مرغ سحرخیز گفت از اثر ناله ی مرغ قفس است این
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 65 ما را دم مردن نه خروش نفس است این شد قافله ی عمر و صدای جرس است این این نیست مروت که مرا بر سر راهت صد بار ببینی و نپرسی چه کس است این
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 64 کسی نماند که آگه نشد ز خواری من ولی چه سود که یاری نکرد یاری من به حیرتم که پس از من چی می کنی با غیر که کرده جور تو عادت به بردباری من
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 63 تو که یک یار نداری به وفاداری من حیف باشد که شکایت کنی از یاری من از جفای تو خموشم که ندارم خجلت پیش آنان که زدی لاف وفاداری من ناله آغاز کنم چون شنوم ناله ی غیر بلکه یک ره به غلط گوش کنی زاری من
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 62 به بالینم نیامد وقت مردن بی وفای من ازو داد مرا روز جزا گیرد خدای من کشد چون تیغ، پیش از زخم خوردن می سپارم جان به محشر تا کسی از وی نخواهد خونبهای من نگردد تا ز خون چون منی آلوده دامانش ببندد کاش قاتل وقت کشتن … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 61 به این خونریزش من ساختم مایل از این غافل که می خواهند خون خود به محشر صد شهید از من بد اغیار گفتم تا کنم رامش، ندانستم کزین گستاخ گویی، بیشتر خواهد رمید از من
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 60 یاری نیاید از بت ناسازگار من ای وای بر کسی که شود یار یار من عمرم به سر رسید و به پایان نمی رسد روز وصال غیر و شب انتظار من هم صحبتان! ز بعد وفاتم کنید نقش افسانه های عشق به سنگ مزار من
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 59 به دلدار من عرضه کن درد من الا ای دل درد پرورد من دریغا نشد سبز ز ابر بهار گیاهی جز از چهره ی زرد من به خاکم اگر یار ننشست و رفت نشیناد بر دامنش گرد من
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 58 به رخت خوش است چشمی گه نزع باز کردن به بهانه ی وصیت به تو شرح راز کردن نی ام از رقیب ایمن که تو کودکی و مشکل بد و نیک را توانی ز هم امتیاز کردن
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 57 بی جا کشیدیم ناز طبیبان درمان ندارد درد غریبان
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 56 موسم گل شد بیا تا باده در ساغر کنیم دست هم گیریم و برخیزیم و رقصی سر کنیم