آهی چو به یادت ز دل تنگ برآریم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 55 آهی چو به یادت ز دل تنگ برآریم صد شعله ی آتش ز دل سنگ برآریم ما شیفته ی مهر و وفاییم وگرنه از بهر پرستش صنم از سنگ برآریم می، چاره ی زردی رخ ما نتوانست رفتیم که از خون جگر رنگ برآریم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 55 آهی چو به یادت ز دل تنگ برآریم صد شعله ی آتش ز دل سنگ برآریم ما شیفته ی مهر و وفاییم وگرنه از بهر پرستش صنم از سنگ برآریم می، چاره ی زردی رخ ما نتوانست رفتیم که از خون جگر رنگ برآریم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 54 به روز مرگ نشد بر رخت نظاره کنم به خاک می برم این آرزو چه چاره کنم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 53 جز این چه چاره که دل را هزار پاره کنم؟ هزار دلبر و یک دل، جز این چه چاره کنم؟
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 52 روز مرگ از دیدنت غم چون ز دل بیرون کنم فرصت اندک، آرزو بسیار، یارب چون کنم؟
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 51 توبه از می کرده، چون نظاره ی ساغر کنم؟ نوشم و گویم که فردا توبه ی دیگر کنم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 50 گفت قاصد رو به سوی آن پسر، گفتم بچشم گفت کی؟ گفتم کنون،گفتا بسر، گفتم بچشم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 49 منم صیدی که دایم با اسیران همنفس باشم ز بی تابی گهی در دام و گاهی در قفس باشم هنوزم اول عشق است و آن بیدادگر با من مدارا می کند، ترسد که از اهل هوس باشم فریبم می دهد هر سو نگاه چشم جادویی من و یک … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 48 این بار چو رفتی ز غمت زار بمیرم هر بار نمردم، ولی این بار بمیرم من مردنی ام، لیک به پاداش محبت مپسند به کام دل اغیار بمیرم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 47 گر چه از هیچ طرف آمدنش پیدا نیست شوق هر لحظه برد، بر سر راه دگرم به نگاهی دمش جان که رهم از ستمش چه کنم زنده کند چون به نگاه دگرم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 46 مرا در عشق صادق داند اما می کشد زارم که از من طاقت آموزند چون بینند اغیارم نشینم شادمان از بزم خاصم چون کند بیرون مبادا غیر داند کز نظر افتاده ای یارم به او اظهار رشک غیر کردم، سر کشید از من ندانستم که از غیرت به … ادامه
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 45 ز خلف وعده اش آغاز عشق خشنودم که داد آگهی از بی وفاییش زودم
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 44 ز بیم روز هجران، روز وصل از وی نظر بندم نظر هر روز ازو زاندیشه ی روز دگر بندم منه پا بی خبر در کلبه ام، ترسم که نتوانم ز شوق دیدن رویت، به روی غیر در بندم دلم از خود تپیدن سویت آمد، گو مشو فرصت که … ادامه