امشب مهم آمد، نه چنان فاش که دوش
آذر بیگدلی – رباعی شماره 113 امشب مهم آمد، نه چنان فاش که دوش گفتا: کشمت، گفتمش: ای کاش که دوش میکشتی و از غصه نمی بایستم هر شب گفتن: شبا چنان باش که دوش
آذر بیگدلی – رباعی شماره 113 امشب مهم آمد، نه چنان فاش که دوش گفتا: کشمت، گفتمش: ای کاش که دوش میکشتی و از غصه نمی بایستم هر شب گفتن: شبا چنان باش که دوش
آذر بیگدلی – رباعی شماره 112 خوش آنکه ز وصل تو شبی بالم خوش رو بر کف پای نازکت مالم خوش چشم تو به من باشد و من گریم زار گوش تو به من باشد و من نالم خوش
آذر بیگدلی – رباعی شماره 111 یار آمد و جان به رایگان میدهمش جان در قدم سرو روان میدهمش او میگرید بر من و من میگویم دل میدهدم کنون که جان میدهمش
آذر بیگدلی – رباعی شماره 110 یاری کامروز نقد دل باختمش در کشور حسن، رایت افراختمش فرداست که میمیرم و خواهد گفتن افسوس که زود رفت و نشناختمش
آذر بیگدلی – رباعی شماره 109 یا رب مپسند کعبه گردد ناووس دهقان گیرد کاسه، ز دست کاووس بر ساعد روسبی نشیند شاهین در خانه ی روستا خرامد طاووس
آذر بیگدلی – رباعی شماره 108 جانم ز تو شد تباه، افسوس افسوس روزم ز تو شد سیاه، افسوس افسوس اکنون به تو نیست راه، افسوس افسوس افسوس افسوس و آه افسوس افسوس
آذر بیگدلی – رباعی شماره 107 خسرو، کآراست ملک چون روی عروس نوشید می و به لعل شیرین زد بوس هم نغمه ی نی شنید و هم ناله ی کوس هر کار که خواست کرد، لیکن افسوس
آذر بیگدلی – رباعی شماره 106 تن ز آتش غم، چو عود می بین و مپرس آهم به لب کبود می بین و مپرس کس را خبر از درون آتشکده نیست از روزنه هاش دود می بین و مپرس
آذر بیگدلی – رباعی شماره 105 یاری که بود دردم ازو، درمان نیز بگذشت و کشید از کفم دامان نیز من در پی اینکه، باز گیرم دل ازو او در پی آنکه، گیرد از من جان نیز
آذر بیگدلی – رباعی شماره 104 امشب ز مه رخت شبم مهر افروز و امروز، ز طلعت تو روزم فیروز القصه ز روزان و شبان در همه عمر بگذشت به من شب امشب و روز امروز
آذر بیگدلی – رباعی شماره 103 شبها دارم از آن مه مهر فروز در سینه همه آتش و در جان همه سوز گفتی: شب و روزت، ز چه شد تیره و تار؟ آن موی چو شب ببین و آن روی چو روز
آذر بیگدلی – رباعی شماره 102 تا کی شب و روز و روز، شب از سر سوز نالم ز فراقت ای مه مهر افروز؟ گفتی: شب و روزی دهمت دل، چه شود کان شب امشب باشد و آن روز امروز