هنگامه ی ناز، تا به کی ساز دهی؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 185 هنگامه ی ناز، تا به کی ساز دهی؟ بر اهل نیاز، جلوه ی ناز دهی؟ گیری به فسون، گر ندهد کس به تو دل ور دل دهدت، خون کنی و باز دهی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 185 هنگامه ی ناز، تا به کی ساز دهی؟ بر اهل نیاز، جلوه ی ناز دهی؟ گیری به فسون، گر ندهد کس به تو دل ور دل دهدت، خون کنی و باز دهی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 184 در کوچه ی عشق، پای در گل ننهی کآسان، آسان زین غم مشکل نرهی خواهند گر از تو دلبران دل، زنهار تا دل ستانی به گرو، دل ندهی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 183 با کس سخنان ناپسندیده مگوی حرفی که شود کس از تو رنجیده مگوی عیب حرم حریم پاکان، عیب است ما دیده نگفتیم، تو نادیده مگوی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 182 فردا چو به نامه ی سیاهم بینی وز شرم گناه عذر خواهم بینی من درخور جرم خویش، عفوت بینم تو درخور عفو خود، گناهم بینی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 181 من بی تو دریده هر نفس پیرهنی بی من تو نشسته هر زمان در چمنی اکنون به من و تو نیست کس را سخنی من از چو تویی دورم و تو از چو منی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 180 آذر! که چو من مانده جدا از وطنی نالان ز جدایی وطن همچو منی ………………………………(1) ای مرغ غریب از کدامین چمنی؟ واژگان دشوار :1-این مصراع از میان رفته است .
آذر بیگدلی – رباعی شماره 179 خوش آنکه چو یاد از اسیریم کنی آیی شبی و رحم به پیریم کنی پایت مالم، که پایمالم نکنی دستت بوسم، که دستگیریم کنی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 178 ز آن پیش که، شمع مهرش افروختمی وز آتش دشمنی او سوختمی ای کاش به دست من سپردی پدرش تا دوستیش به طفلی آموختمی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 177 وقت است ز هر سو شکفد روی گلی هر بلبل مست رو نهد سوی گلی راز من و یار، گل کند، چون شنویم آن ناله ی بلبلی و من بوی گلی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 176 من مفلسم و تو کیمیا ای ساقی دست تو سحاب و من گیا ای ساقی اینک رفته است شب، مرو ای مطرب اینک آمد صبح بیا ای ساقی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 175 دارم ز فراق ماه مهر افروزی در دل سوزی، نیست دلی دل سوزی جز روز و شب من که ندارد شب و روز هر روز شبی دارد و هر شب روزی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 174 رویی که کله ز مه رباید داری مویی که به لاله مشک ساید داری بویی که سر نافه گشاید داری آری، جز رحم هر چه باید داری