دوشم دل برد، شاهد بازاری
آذر بیگدلی – رباعی شماره 173 دوشم دل برد، شاهد بازاری افتاده من از قفای او باز، آری میگفتمش: آنچه میبری باز آری؟ میگفت به صد ناز: نه و باز: آری
آذر بیگدلی – رباعی شماره 173 دوشم دل برد، شاهد بازاری افتاده من از قفای او باز، آری میگفتمش: آنچه میبری باز آری؟ میگفت به صد ناز: نه و باز: آری
آذر بیگدلی – رباعی شماره 172 گفتی: ز رخم چرا نظر پوشیدی؟ هنگام سخن زبان به خود دزدیدی پندار که کردم نگهی، رنجیدی انگار که گفتم سخنی، نشنیدی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 171 قاصد! دلم از حرف وفا خوش کردی جانم ز پیام آشنا خوش کردی گفتی: که ز راه میرسد یار اینک ای وقت تو خوش، که وقت ما خوش کردی
آذر بیگدلی – رباعی شماره 170 از دور فلک که باخت لعب عجبی بر من، که ز هجر داشتم تاب و تبی روزی و شبی، چو روی و موی تو گذشت؟ روزی و چه روزی و شبی و چه شبی؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 169 لرزان من و خواجه دوش از سردی دی وی طعنه به من میزد و من خنده به وی رفتیم نهان ز خلق، تا مخزن کی او کیسه ی زر گرفت و من کاسه ی می
آذر بیگدلی – رباعی شماره 168 عید است چه مانده ای صباحی بسرای؟ من بلبل و تو فاخته، با من بسرای از مهر و وفا و دوستداری بسرای تا عمر نیامده است بر سر بسرای
آذر بیگدلی – رباعی شماره 167 آن شوخ کزو دور شبی خفتم، نه روزی ز جفای او برآشفتم، نه ز آن چشم، که اول نگهش کشت مرا گفتا: نگرم به دیگری؟ گفتم: نه
آذر بیگدلی – رباعی شماره 166 امروز چو گُل شکفته باشیم همه فردا در گِل نهفته باشیم همه بس نرگس این باغ که هر روز از خواب بیدار شود که خفته باشیم همه
آذر بیگدلی – رباعی شماره 165 نه روی گله دارم و نه رای گله خوش نیست که آید به میان پای گله از هر گله بسته ام لب، اما چه کنم دارم گله جایی و بود جای گله
آذر بیگدلی – رباعی شماره 164 ای باخته نرد دلبری با زهره وانداخته زهره را به ششدر مهره ترسم که ز بی وفاییت رخت کشم زین شهر و شوم به بی وفایی شهره
آذر بیگدلی – رباعی شماره 163 ای کشته ی امروز تو، فردا زنده وز لعل تو، چون خضر و مسیحا زنده وین زندگی است مرگ به، گر تیغت ببینیم هزار کشته و ما زنده
آذر بیگدلی – رباعی شماره 162 جار جنبم گر ندهد جاریه به مار ار کشدم، ز منّت ماریه به ………………………………..(1) عریان تنی ام ز جامه ی عاریه به واژگان دشوار : 1-این مصراع از میان رفته است .