سویم بفرست گاه پیغامی و گاه
آذر بیگدلی – رباعی شماره 161 سویم بفرست گاه پیغامی و گاه باز آی که تا ببینم آن روی چو ماه غافل مشو از حال من القصه که من هم گوش برآوازم و هم چشم به راه
آذر بیگدلی – رباعی شماره 161 سویم بفرست گاه پیغامی و گاه باز آی که تا ببینم آن روی چو ماه غافل مشو از حال من القصه که من هم گوش برآوازم و هم چشم به راه
آذر بیگدلی – رباعی شماره 160 گفتم: یار است پای من در گل از او گفتم : بخت است کار من مشکل از او نی نی گله نه ز یار دارم، نه ز بخت دل دشمن من بوده و من غافل از او
آذر بیگدلی – رباعی شماره 159 صحبت چه شود گرم میان من و تو آید به میان راز نهان من و تو بی خود شوم و به خود چو آیم، چه شود؟ گویی که چه رفت بر زبان من و تو؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 158 جز در دل من گذر ندارد غم تو از هیچ دلی خبر ندارد غم تو غمهای جهان، جمله به هم سنجیدند کاری به غم دگر ندارد غم تو
آذر بیگدلی – رباعی شماره 157 گفتم به دلی نکرده یاری دل تو آورده هزار دل به زاری دل تو گفت: اینهمه را کرده دل من؟ گفتم: آری دل تو، دل تو، آری دل تو
آذر بیگدلی – رباعی شماره 156 از کین چه کند تا بدل ما دل تو؟ باشد دل ما شیشه و خارا دل تو گر نیست دلت سنگ؟ چرا ز افغانم خون شد دل خوبان همه، الا دل تو؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 155 ای من ز جفا جسته جدایی از تو و اغیار ندیده بی وفایی از تو دیده همه دلبران و دلباختگان بیگانگی از من، آشنایی از تو
آذر بیگدلی – رباعی شماره 154 یا رب! یکی از عباد زورآور تو آمد به در حجره، که چون شد زر تو؟ من آمده ام به مسجد از بیم اکنون او بر در من نشسته، من بر در تو
آذر بیگدلی – رباعی شماره 153 شد زلزله ای، که نیست شد هست زمین بس سرو روان که گشت پابست زمین مردم به فغان آمده از دور سپهر من خاک به سر میکنم از دست زمین
آذر بیگدلی – رباعی شماره 152 شاها! تا کی پیاده ماند فرزین؟ پیلت در پویه با دو، اسبت در زین خندد به رخش اختر و چه خوشتر ازین؟ کآذر برزین بود، چو آذر برزین
آذر بیگدلی – رباعی شماره 151 آن زلف، که صید مرغ دل کرده ز چین بس خون جگر به مشک پرورده ز چین خلقی به عجب ز طره ی مشکینش کو خورده شکست و غارت آورده ز چین
آذر بیگدلی – رباعی شماره 150 بشکافته دوست بر تنم پوست ببین جان خسته و دل شکسته ی اوست ببین از دشمنی دشمن اگر بی خبری؟ با دوست بیا، دوستی دوست ببین