در دل آهم شعله فروز است ببین
آذر بیگدلی – رباعی شماره 149 در دل آهم شعله فروز است ببین در سینه ز داغ تو، چه سوز است ببین حال دل من، که دیده بودی شب وصل امشب ز فراقت به چه روز است ببین
آذر بیگدلی – رباعی شماره 149 در دل آهم شعله فروز است ببین در سینه ز داغ تو، چه سوز است ببین حال دل من، که دیده بودی شب وصل امشب ز فراقت به چه روز است ببین
آذر بیگدلی – رباعی شماره 148 آه از حسنین، کز جهان شیون و شین سر زد ز غم آن دو امام کونین ای وای از آن زمان که خورد آب حسن (ع) فریاد از آن دم که نخورد آب حسین (ع)
آذر بیگدلی – رباعی شماره 147 این طاس مصفی که بود آینه گون گیرند ز دست هم حریفان به شگون شوید همه آلایشم از تن یارب چون طاس فلک مباد این طاس نگون
آذر بیگدلی – رباعی شماره 146 دی دست نگارین بت سیمین تن من بر گردن من فگند و شد رهزن من هر جُرم که بر گردن از آن دستش بود از گردن خود فگند بر گردن من
آذر بیگدلی – رباعی شماره 145 آن کس که به راز عشق شد محرم من اکنون خواهم شبی شود همدم من تا من غم او بشنوم و او غم من من ماتم او گیرم و او ماتم من
آذر بیگدلی – رباعی شماره 144 دل خواست ز خلق و خون شد از غم دل من گفتم: نبود ز هیچ دل کم، دل من گفتا که دل تو کو؟ فشاندم به رهش یک قطره ی خون و گفتم: این هم دل من
آذر بیگدلی – رباعی شماره 143 ای سوخته از هزار فرسخ دل من و انداخته زین رشک به دوزخ دل من از هر طرفی گوش فرا میدارم آواز همی رسد که آوخ دل من
آذر بیگدلی – رباعی شماره 142 ای آنکه سر کوی تو شد منزل من جز تخم غمت نیست در آب و گل من ای کاش! که بودی دل من چون دل تو یا آنکه دل تو بود همچون دل من
آذر بیگدلی – رباعی شماره 141 خوش آنکه به گوش تو رسد یا رب من وز لعل لبت دوا شود مطلب من هم را گیریم و روبرو بگذاریم من لب به لب تو و تو لب بر لب من
آذر بیگدلی – رباعی شماره 140 ای دوست! چراغ مهر خاموش مکن حرف غرض آمیز کسان گوش مکن اکنون که شکفت غنچه ی باغ رخت حقّ نفس مرا فراموش مکن
آذر بیگدلی – رباعی شماره 139 ای در هوس روی تو، روشن رایان وی در طلب کوی تو، بزم آرایان هیهات به کوی تو توانیم رسید ما بی پایان و راه ما بی پایان
آذر بیگدلی – رباعی شماره 138 جمشیدی و جام تو شکستن نتوان خورشیدی و پیش تو نشستن نتوان بگشاد خدا به رویت این در، خوش باش آن در که خدا گشاد، بستن نتوان