آن دوست که دشمن است با دوست همان
آذر بیگدلی – رباعی شماره 137 آن دوست که دشمن است با دوست همان گویند: خط آورده و بدخوست همان چون بدخویی است لازم روی نکو بدخوست از آن رو که نکوروست همان
آذر بیگدلی – رباعی شماره 137 آن دوست که دشمن است با دوست همان گویند: خط آورده و بدخوست همان چون بدخویی است لازم روی نکو بدخوست از آن رو که نکوروست همان
آذر بیگدلی – رباعی شماره 136 چند ای ظالم! بهر فریب دگران ما خسته و باشی تو طبیب دگران؟ ظلم اینکه، گذشت تیر جورت از من وین ظلم دگر که شد نصیب دگران
آذر بیگدلی – رباعی شماره 135 چون صدر جهان ازین جهان شاد چنان شد سوی جنان برین جهان خنده زنان تاریخ نگار گشت آذر ز بنان: “شد صدر جهان، به منزل صدر جنان” (1186 ه.ق)
آذر بیگدلی – رباعی شماره 134 وقت است ز باغ نکهت گل شنویم وز هر کف خاک، بوی سنبل شنویم از گریه ابر خنده ی گل ببنیم وز خنده ی گل، ناله ی بلبل شنویم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 133 چون گشت به خیر عاقبت کار نعیم از باغ جهان رفت به گلزار نعیم تاریخ وفات خواستم، آذر گفت: شد دار نعیم ناگهان دار نعیم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 132 چون رخت ازین سرای شش گوشه بریم زین مزرعه غم نیست نه گر خوشه بریم ما مهمانیم و صاحب خانه کریم عیب است اگر برای خود توشه بریم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 131 در کوی تو، دلباخته ها می بینم چون دل به غمت ساخته ها می بینم فریاد که سروی که منش پروردم در هر شاخش فاخته ها می بینم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 130 ای محرم خلوت و مه انجمنم محروم چو ببینیم به تو، طعنه زنم دی من بودم چنین، که امروز تویی فردا تو چنان شوی، که امروز منم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 129 گر در باغم، ز باغبان ناز کشم ور در قفسم، حسرت پرواز کشم مرغان همه هم نغمه، چرا من باید سر زیر پر از هجر هم آواز کشم؟
آذر بیگدلی – رباعی شماره 128 در گلشن روزگار میگردیدم از هر شاخی، تازه گلی میچیدم از هم نفسان رفته میکردم یاد هر جا گل دسته بسته ای میدیدم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 127 دلدار ز جور کام مشکل دهدم مشکل در کوی خویش منزل دهدم دل دادم و جان یافتم از جانان دوش جان میدهم امروزش اگر دل دهدم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 126 بس شب به لب آه سینه سوز آوردم تا رو به تو مهر دل فروز آوردم تو می بینی چو صبح در خنده لبم من میدانم چه شب به روز آوردم