زآن شب که رخت دیده، گلت چیدستم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 125 زآن شب که رخت دیده، گلت چیدستم از دیدن روز، دیده پوشیدستم هر روز گرفته شمع خورشید به کف گردم پی آن شب که تو را دیدستم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 125 زآن شب که رخت دیده، گلت چیدستم از دیدن روز، دیده پوشیدستم هر روز گرفته شمع خورشید به کف گردم پی آن شب که تو را دیدستم
آذر بیگدلی – رباعی شماره 124 عید است، مگردان صنما روی ز گل مینا طلب از لاله، قدح جوی ز گل در پای گلی، به کف چو گیری جامی گل رنگ ز می گیرد و می بوی ز گل
آذر بیگدلی – رباعی شماره 123 ای شوخ! فراق تو کشیدن مشکل از من چو رمیدی، آرمیدن مشکل گفتی که: بگوی حال خود، تا شنوم گفتن آسان، ولی شنیدن مشکل
آذر بیگدلی – رباعی شماره 122 آن چارده ساله ماه، کز غنج و دلال دارد به جبین چین، ز کسش نیست ملال چین نیست که بر جبین او می بینی آراسته ماه چارده را به هلال
آذر بیگدلی – رباعی شماره 121 ای خواجه، چه میگریزی از من مه و سال؟ نه تو به کرم شهره و نه من به سؤال چون دوست بود دشمن دشمن، مگریز مال تو تو را دشمن و من دشمن مال
آذر بیگدلی – رباعی شماره 120 ای بسته در صلح و گشاده در جنگ از جنگ من و تو، کار بر من شده تنگ فرق است بلی میان جنگ من و تو تو سنگ زنی به شیشه، من شیشه به سنگ
آذر بیگدلی – رباعی شماره 119 شادیم، مدام از غم دلکش عشق پیوسته خوشیم، از خوش و ناخوش عشق هرگز نکشم دست ز دامان گناه گر آتش دوزخ است، چون آتش عشق
آذر بیگدلی – رباعی شماره 118 گفتم: گویم درد غم اندوز فراق جانت سوزم ز آتش سوز فراق دردا که به صد روز قیامت نتوان گفتن کاری، که کرد یک روز فراق
آذر بیگدلی – رباعی شماره 117 روز وصلت، شد آتش افروز فراق ز آن روز، همه شب بودم، سوز فراق ز آن شب که نشست شمع با پروانه هر روز بر او میگذرد روز فراق
آذر بیگدلی – رباعی شماره 116 شد ماه سخن نهفته آذر ز کلف د ررخامه نماند قدر و در نامه شرف در کار سخن مکن دگر عمر تلف یا چنگ به چنگ گیر، یا دف بر کف
آذر بیگدلی – رباعی شماره 115 بوی گل خود میشنوم از گل باغ هم نکهت مشکین خطش از سنبل باغ می نشنود از ناله ی کنج قفسم گوش گل باغ، ناله ی بلبل باغ
آذر بیگدلی – رباعی شماره 114 نقشی ز خطا نبسته کلک تو ز خط در دایره ی وجود ذات تو نقط جان بخشی و جان ستانی، اما نه غلط آنگاه سخا کنی بر این، گاه سخط