رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1923 گر عاشق زار روی تو نیستمی چندان به در سرای تو نه ایستمی گفتی که مایست بردرم خیز برو ای دوست اگر نه ایستمی نیستمی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1922 گر عاشق روی قیصر روم شوی امید بود که حی قیوم شوی از هجر مگو به پیش سلطان وصال میترس کزین حدیث محروم شوی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1921   گر صید خدا شوی ز غم رسته شوی ور در صفت خویش روی بسته شوی میدان که وجود تو حجاب ره توست با خود منشین که هر زمان خسته شوی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1920 گر سوزش سینه را به کس می داری وز مهر ضمیر پر هوس می داری باید که چو ناله ی تو آرام دلست آن ناله قرین هر نفس می داری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1919 گر دود دلم به نقش پیدا بودی هر ذره ز غم سیاه سیما بودی ور راه به سوی گوهر ما بودی هر قطره ز جوش همچو دریا بودی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1918 گر داد کنی درخور خود داد کنی بیچاره کسی را که تواش یاد کنی گفتی تو که بسیار به یادت کردم من میدانم که چون مرا یاد کنی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1917 گر خوب نیم خوب پرستم باری ور باده نیم ز باده مستم باری گر نیستم از اهل مناجات رواست از اهل خرابات تو هستم باری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1916 گر خار بدین دیده ی چون جوی زنی ور تیر جفا بر دل چون موی زنی من دست ز دامن تو کوته نکنم گر همچو دفم هزار بر روی زنی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1915 گر تو نکنی سلام ما را در پی چون جمله نشاطی و سلامی چون می چوپان جهانی و امان جانها دفع گرگی گر نکنی هی هی هی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1914 گر بگریزی چو آهوان بگریزی ور بستیزی چون آهنان بستیزی زان شاخ گلی که ما درآویخته ایم ای مرغک زیرک به دو پا آویزی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1913 گر آنکه امین و محرم این رازی در بازی بیدلان مکن غمازی بازیست ولیک آتش راستیش بس عاشق را که کشت بازی بازی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1912 گاه از غم او دست ز جان می شویی گه قصه ی آن به درد دل می گویی سرگشته چرا گرد جهان می پویی کو از تو برون نیست که را می جویی