گر بگریزی چو آهوان بگریزی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1914

گر بگریزی چو آهوان بگریزی

ور بستیزی چون آهنان بستیزی

زان شاخ گلی که ما درآویخته ایم

ای مرغک زیرک به دو پا آویزی

نوشته‌های مرتبط

هم عابد و هم زاهد و هم خونریز است

ادامه نوشته »

یک چند به کودکی به استاد شدیم

ادامه نوشته »

شاخ گل تر بر سر عنبر میزن

ادامه نوشته »

مردان رهت که سر معنی دانند

ادامه نوشته »

اندر رمضان خاک تو زر میگردد

ادامه نوشته »

هم دل به دلستانت رساند روزی

ادامه نوشته »