رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1647 میخوردم باده بابت آشفته خوابم بربود حال دل ناگفته بیدار شدم ز خواب مستی دیدم دلبر شده شمع مرده ساقی خفته  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1646 من میگویم که گشت بیگاه ای ماه میگوید ماه ناگهانی بیگاه ماهی که ز خورشید اگر برگردد در حال شود همچو شب تیره سیاه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1645 مستم ز می عشق خراب افتاده برخواسته دل از خور و خواب افتاده در دریایی که پا و سر پیدا نیست جان رفته و تن بر سر آب افتاده  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1644 ماننده ی زنبیل بگیر این روزه تا روزه کند تو را به حق دریوزه آب حیوان خنک کند دلسوزه این روزه چو گوزه است مشکن کوزه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1643 ما مردابیم شسته بر تنگ دره ماییم که شیر و گرگ بر ما گذره با فقر و صفا به هم درآمیخته‌ایم چون درگه ارتضاع آن میش و بره  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1642 ما را می کهنه باید و دیرینه وز روز ازل تا به ابد سیری نه خم از عدم و صراحی از جام وجود کان تلخ نه و شور نه و شیرینه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1641 گیر ای دل من عنان آن شاهنشاه امشب بر من قنق شو ای روت چو ماه ور گوید فردا مشنو زود بگوی لاحول ولا قوة الا بالله  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1640 گنجیست نهاده در زمین پوشیده از ملت کفر و اهل دین پوشیده دیدیم که عشق است یقین پوشیده گشتیم برهنه از چنین پوشیده  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1639 گفتم که ز عشقت شده‌ام دیوانه زنجیر تو را به خواب بینم یا نه گفتا که خمش چند از این افسانه دیوانه و خواب خه‌خه‌ای فرزانه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1638 گفتم که تویی می و منم پیمانه من مرده‌ام و تو جانی و جانانه اکنون بگشا در وفا گفت خموش دیوانه کسی رها کند در خانه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1637 گفتم چه کنم گفت که ای بیچاره جمله چه کنم بسازم آن یکباره ور خود چه کنم زیان شوی آواره آنجا بروی که بوده‌ای همواره  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1636 فصلیست چو وصل دوست فرخنده شده از مردن تن چراغ دل زنده شده از خنده ی برق ابر در گریه شده وز گریه ی ابر باغ در خنده شده