رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1659 آن را که نکرد زهر سود ای ساقی آن زهر نبود می نمود ای ساقی چون بود رونده شد نبود ای ساقی می ها نوشد ز بحر جود ای ساقی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1658   آن دل که به یاد خود صبورش کردی نزدیکتر تو شد چو دورش کردی در ساغر ما ز هر تغافل تا چند تلخیش نماند بس که شورش کردی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1657 آن خوش باشد که صاحب تمییزی بی‌آنکه بپرسند بگوید چیزی بی گفت و تقاضا برسد مهمان را ترونده ی خوش ز صاحب پالیزی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1656 آن چیز که هست در سبد میدانی از سر سبد تا به ابد میدانی هر روز بگویم به شبم یاد آید شب نیز بگویم که تو خود میدانی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1655 آمد بر من دوش مه یغمایی گفتم که برو امشب اینجا نایی می‌رفت و همی گفت زهی سودایی دولت به در آمده است و در نگشایی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1654 یا رب تو یکی یار جفاکارش ده یک دلبر بدخوی جگرخوارش ده تا بشناسد که عاشقان در چه غمند عشقش ده شوقش ده و بسیارش ده  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1653 یا رب تو مرا به نفس طناز مده با هر چه به جز توست مرا ساز مده من در تو گریزان شدم از فتنه ی خویش من آن توام مرا به من باز مده  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1652 هم آینه ایم و هم لقاییم همه سرمست پیاله ی بقاییم همه هم دافع رنج و هم شفاییم همه هم آب حیات و هم سقاییم همه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1651 هر چند در این پرده اسیرید همه زین پرده برون روید امیرید همه آن آب حیات خلق را میگوید بر ساحل جوی ما بمیرید همه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1650 هان نوبت صبر آمد و ماه روزه روزی دو مگو ز کاسه و از کوزه بر خوان فلک گردد پی دریوزه تا پنبه ی جان باز رهد از غوزه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1649 وه وه که به دیدار تو چونم تشنه چندان که ببینمت فزونی تشنه من بنده ی آن دو لعل سیراب توام عالم همه زانست به خونم تشنه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1648 میدان فراخ و مرد میدانی نه احوال جهان چنان که میدانی نه ظاهرها شان به اولیا ماند لیک در باطنشان بوی مسلمانی نه