رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1755 ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری ابروی کمان و تیر مژگان داری خورشید جبین و چهره ی همچون ماه می گون لبی و چشم چو مستان داری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1754 ای کمتر مهمانیت آب گرمی کز لذت آن مست شود بی‌شرمی ای خالق گردون به خودم مهمان کن گردون به کجا برد به آب گرمی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1753 ای گل تو ز لطف گلستان می‌خندی یا از دم عشق بلبلان می‌خندی یا در رخ معشوق نهان می‌خندی چیزیت بدو ماند از آن می‌خندی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1752 ای کاش که من بدانمی کیستمی در دایره ی حیات با چیستمی گر پنبه ی غفلتم نبودی در گوش بر خود به هزار دیده بگریستمی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1751 ای قاصد جان من به جان میارزی جان خود چه بود هر دو جهان میارزی این عالم کهنه آن ندارد بی تو آن از تو طلب کنم که آن میارزی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1750 ای عشق تو عین عالم حیرانی سرمایه ی سودای تو سرگردانی حال من دلسوخته تا کی پرسی چون می‌دانم که به ز من میدانی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1749 ای طالب دنیا تو یکی مزدوری وی عاشق خلد از حقیقت دوری ای شاد به هر دو عالم از بی خبری شادی غمش ندیده اش معذوری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1748 ای صاف که می شوی چنین می گردی بنشین و مگرد اگر چنین می گردی جانا ز طلب هر دو قدم ریش شده تو بر قدم باز پسین می گردی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1747 ای شمع تو صوفی صفتی پنداری کاین شش صفت از اهل صفا می‌داری شبخیزی و نور چهره و زردی روی سوز دل و اشک دیده و بیداری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1746 ای شادی راز تو هزاران شادی وز تو به خرابات هزار آبادی وان سرو چمن را که کمین بنده ی توست از خدمتت آزاد و هزار آزادی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1745 ای شاخ گلی که از صبا می رنجی ور زان که گلی تو پس چرا می رنجی آخر نه صبا مشاطه ی گل باشد این طرفه که از لطف خدا می رنجی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1744 ای سر سبب اندر سبب اندر سببی وی تن عجب اندر عجب اندر عجبی ای دل طلب اندر طلب اندر طلبی وی جان طرب اندر طرب اندر طربی