ای گل تو ز لطف گلستان می‌خندی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1753

ای گل تو ز لطف گلستان می‌خندی

یا از دم عشق بلبلان می‌خندی

یا در رخ معشوق نهان می‌خندی

چیزیت بدو ماند از آن می‌خندی

نوشته‌های مرتبط

آن وسوسه‌ای که شرمها را ببرد

ادامه نوشته »

ای آنکه مرا بسته ی صد دام کنی

ادامه نوشته »

نزدیک منی مرا مبین چون دوران

ادامه نوشته »

باغست و بهار و سرو عالی ای جان

ادامه نوشته »

عشقی آمد که عشقها سودا شد

ادامه نوشته »

امشب ز برای دل اصحاب مخسب

ادامه نوشته »