ای آنکه مرا بسته ی صد دام کنی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1702

ای آنکه مرا بسته ی صد دام کنی

گویی که برو در شب و پیغام کنی

گر من بروم تو با که آرام کنی

همنام من ای دوست که را نام کنی

نوشته‌های مرتبط

ای دل تو بدین مفلسی و رسوایی

ادامه نوشته »

از بی‌یاری ظریف تر یاری نیست

ادامه نوشته »

درویشی و عاشقی به هم سلطانیست

ادامه نوشته »

مه را طرفی به ماه رو میماند

ادامه نوشته »

در ظاهر و باطن آنچه خیر است و شر است

ادامه نوشته »

دل رفت بر کسی که بی ماش خوش است

ادامه نوشته »