ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1755

ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری

ابروی کمان و تیر مژگان داری

خورشید جبین و چهره ی همچون ماه

می گون لبی و چشم چو مستان داری

نوشته‌های مرتبط

از خلق ز راه تیزهوشی نرهی

ادامه نوشته »

گفتم که دل از تو برکنم نتوانم

ادامه نوشته »

ای آب از این دیده‌ی بی خواب برو

ادامه نوشته »

آن روز که عشق با دلم بستیزد

ادامه نوشته »

دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواست

ادامه نوشته »

در زهد اگر موسی و هارون آیی

ادامه نوشته »