رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1827 جان در ره ما بباز اگر مرد دلی ورنی سر خویش گیر کز ما بحلی این ملک کسی نیافت از تنگ دلی حق میطلبی و مانده در آب و گلی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1826 جان بگریزد اگر ز جان بگریزی وز دل بگریزم ار از آن بگریزی تو تیری و ما همچو کمانیم هنوز تیری چه عجب گر ز کمان بگریزی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1825 جانا ز تو بیزار شوم نی نی نی با جز تو دگر یار شوم نی نی نی در باغ وصالت چو همه گل بینم سرگشته به هر خار شوم نی نی نی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1824 تو سیر شدی من نشدم زین مستی من نیست شدم تو آنچه هستی هستی تا آب ز ناو آسیا می‌ریزد میگردد سنگ و میزند در پستی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1823 تو دوش چه خواب دیده ای می‌دانی نی دانش آن نیست بدین آسانی وز دست و تن تو کاله پنهان کرده است ای شحنه چراش رو نمیرنجانی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1822 توبه کردم ز شور و بی خویشتنی عشقت بشنید از من این ممتحنی از هیزم توبه‌ بر من آتش افروخت میسوخت مرا که توبه دیگر نکنی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1821 تو آب نئی خاک نئی تو دگری بیرون ز جهان آب و گل در سفری قالب جویست و جان در او آب حیات آنجا که تویی از این دو هم بیخبری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1820 تقصیر نکرد عشق در خماری تقصیر مکن تو ساقی از دلداری از خود گله کن اگر خماری داری تا خشت به آسیا بری خاک آری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1819 تا هشیاری به طعم مستی نرسی تا تن ندهی به جان پرستی نرسی تا در غم عشق دوست چون آتش و آب از خود نشوی نیست به هستی نرسی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1818 تا عاشق آن روی پریزاد شوی وانگه هر دم چو خاک بر باد شوی دانم که در آتشی و بگذاشتمت باشد که در این واقعه استاد شوی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1817 تا در طلب گوهر کانی کانی تا در هوس لقمه ی نانی نانی این نکته ی رمز اگر بدانی دانی هر چیز که در جستن آنی آنی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1816 تا درد نیابی تو به درمان نرسی تا جان ندهی به وصل جانان نرسی تا همچو خلیل اندر آتش نروی چون خضر به سرچشمه ی حیوان نرسی