پیری مرا به زرگری افگند، ای شگفت

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 28

پیری

پیری مرا به زرگری افگند، ای شگفت

بی گاه دود، زردم و همواره سُرف سُرف

زرگر فرو فشاند کرف سیه به سیم

من باز برفشانم سیم سره به کُرف

نوشته‌های مرتبط

از بهر که بایدت بدین سان شبگیر

ادامه نوشته »

چون سر من سپید دید بتم

ادامه نوشته »

فهم کن گر مومنی فضل امیرالمؤمنین

ادامه نوشته »

دو دیده ی من و از دیده اشک دیده ی من

ادامه نوشته »

به خدایی که آفرین کرده ست

ادامه نوشته »

قامت چون سرو روانش نگر

ادامه نوشته »