قامت چون سرو روانش نگر

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 25

اعضای معشوق

قامت چون سرو روانش نگر

آخته، آن موی میانش نگر

زلف و رخش دیدی و اکنون بیا

آن لب شیرین و زبانش نگر

کَشّی آن چشم سیاهش ببین

خوشّی آن تنگ دهانش نگر

بُرد به یک ضربه دل و جان من

آن نَدَب و داو گرانش نگر

نوشته‌های مرتبط

ای آنکه تو را پیشه پرستیدن مخلوق

ادامه نوشته »

ای طبع سازوار، چه کردم تو را، چه بود

ادامه نوشته »

چون سر من سپید دید بتم

ادامه نوشته »

باد صبا درآمد فردوس گشت صحرا

ادامه نوشته »

برگشت چرخ با من بیچاره

ادامه نوشته »

جنازه ی تو ندانم کدام حادثه بود

ادامه نوشته »