چون سر من سپید دید بتم

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 2

موی سپید و روی سیاه

چون سر من سپید دید بتم

گفت تشبیه شیب و سخت عجب

گفت: موی سپید و روی سیاه

همچو روز است در میانه ی شب !

نوشته‌های مرتبط

کفت گویی که کان گوهرستی

ادامه نوشته »

به وقت دولت سامانیان و بلعمیان

ادامه نوشته »

بر پیلگوش قطره ی باران نگاه کن

ادامه نوشته »

دستش از پرده برون آمد چون عاج سپید

ادامه نوشته »

جوانی رفت و پنداری بخواهد کرد بدرودم

ادامه نوشته »

به خدایی که آفرین کرده ست

ادامه نوشته »