
شمس مغربی – غزل شماره 165
ای در پس هر لباس و پرده
بر دیده ی دیده جلوه کرده
خود را به لباس هر دو عالم
آورده به هر زمان و برده
در دیده ی ما به جز یکی نیست
گر هست عدد هزار ورده
ما را ز شمرده گشته معلوم
آن چیز که هست ناشمرده
ای بیضه ی مرغ لامکانی
ای هم تو سپیده و تو زرده
در جنبش و جوش و در خروش آی
تا کی باشی چنین فسرده
بشکاف کفن بیفکن این پوست
چون روح برآ ز جسم مرده
بگشای دو بال پس برون پر
از گنبد چرخ سالخورده
هرگز نرسد کسی به منزل
نارفته طریق و ناسپرده
گه مرغ شوی و باز گردی
آیی به در از لباس و پرده
ای مغربی کی رسی به سیمرغ
بر قله ی قاف ره نبرده



