
شمس مغربی – غزل شماره 156
هیچکس به خویشتن ره نبرد به سوی او
بلکه به پای او رود هر که رود به کوی او
پرتو مهر روی او تا نشود دلیل جان
جان نکند عزیمت دیدن مهر روی او
دل کششی نمی کند هیچ مرا به سوی او
تا کششی نمی رسد سوی دلم ز سوی او
تا که شنیده ام که او دارد آرزوی من
می نرود ز خاطرم یک نفس آرزوی او
چون ز زبان ماست او هر نفسی به گفتگو
پس همه گفتگوی ما باشد گفتگوی او
تا که ازو نشد طلب طلب طالب او کسی نشد
این همه جستجوی ما هست ز جستجوی او
هست دل همه جهان در سر زلف او نهان
هر که دلی طلب کند گو بطلب ز موی او
بس که نشسته روبرو با دل خوپذیر من
دل بگرفت جملگی عادت و خلق و خوی او
قدر نبات یافت چوب از اثر مصاحبت
گل چو شود قرین گِل گیرد رنگ و بوی او
مست و خراب او منم جام شراب او منم
نیست به غیر من کسی میکده و سبوی او
می ز سبوی او طلب آب ز جوی او طلب
بحر شود اگر کسی آب خورد ز جوی او
مغربی از شراب او گشت چنانکه بر سحر
تا به فلک همیرسد نعره و های و هوی او



