
شمس مغربی – غزل شماره 152
ای نهان در ذات پاکت ذات کون
وی عیان روی تو در مرآت کون
مدتی بی مدت و دور زمان
بود دایم با تو خوش اوقات کون
می گذشتی روز و شب بی روز و شب
بر مراد خویشتن ساعات کون
محو بودی هم به وصف و هم به ذات
در همه حالات تو حالات کون
علم ذاتت اندر آن محو وجود
گاه کردی محو و گه اثبات کون
عین علمت دید اعیان همه
چون نگاهی کرد در غایات کون
بود ذات کون محتاج وجود
پس برآورد از کرم حاجات کون
ای گرفته حسنت از بهر ظهور
شکل و وضع و صورت و هیات کون
وی ز جیب موسی سر برزده
رب ارنی گفته در میقات کون (1)
برده سلطان ظهورت ناگهان
سوی صحرا لشکر و رایات کون
از ظهور آفتاب روی تو
گشته ظاهر جمله ی ذرات کون
وز فروغ نور مصباح رخت
کوکب دری شده مشکات کون
دیده اسرار و صفات ذات تو
مغربی در مصحف و آیات کون
واژگان دشوار: 1-این بیت در نسخه مورد استفاده ما نیامده است.



