
شمس مغربی – غزل شماره 145
گنج های بی نهایت یافتم در گنج جان
کنج جان را بین که چون شد کان گنج بی کران
جان من از عالم نام و نشان آمد برون
بی نشان شد تا درآمد در جهان بی نشان
تا که آمد در خراب آباد دل گنجی بدید
تا خراب آباد دل شد سر به سر معمور از آن
هر زمان آید به شهرستان دل از راه حق
با متاع بی نهایت صد هزاران کاروان(1)
چونکه شهرستان دل معمور شد در هر نفس
کاروان ها گردد از حق سوی شهرستان روان
دل نبرده هیچ رنجی برسر گنجی رسید
آمدش ناگه به دست از غیب گنجی رایگان
در شب تاریک من روزی پدید آمد ز دل
آفتابی ز آسمان جان برآمد ناگهان(2)
آفتابی بر زمین دل فرود آمد ز چرخ
تا زمین را بگذرانید از هزاران آسمان
تا تجلی کرد مهر مشرقی بر مغربی
مغربی را جمله ی ذرات عالم شد عیان
واژگان دشوار: 1و2– این دو بیت در برخی منابع نیامده است



