
بیدل دهلوی- غزل شماره 894
ماییم و خاک و وعده گه انتظار و هیچ
تا فرصتی نمانده شود آشکار و هیچ
خمیازه ساغریم در این انجمن چو صبح
عمری ست میکشیم وبالِ خمار و هیچ
آیینهدار فرصت نظّارهای که نیست
بوده ست چون شرر به عدم یک دچار و هیچ
عالم تأمّلی ست ز رمز دهان یار
پنهان و گفتگوی عدم آشکار و هیچ
هنگامهٔ نشاط مکرّر که دیده است؟
بلبل تو ناله کن به امید بهار و هیچ
دیگر صدای تیشهٔ فرهاد برنخاست
این کوهسار داشت همان یک شرار و هیچ
ای صفر اعتبارِ خیالِ جهانِ پوچ
شرمی ز خود شماری چندین هزار و هیچ
چندین غرور پیشکش امتحان تست
گر مردی احتراز نما اختیار و هیچ
گفتم: چو شمع سوختنم را علاج چیست؟
دل گفت: داغِ یأس غنیمت شمار و هیچ
باید کشید یک دو دم از شاهدِ هوس
چون احتلام خجلت بوس و کنار و هیچ
بیدل نیاز و نازِ جهانِ غنا و فقر
دارد همین قدر که تو داری به کار و هیچ



