
بیدل دهلوی- غزل شماره 264
کسی چه شکر کند دولت تمنا را
به عالمی که تویی ناله میکشد ما را
ندرد انجمن یأس ما شراب دگر
هم از شکست مگر پر کنیم مینا را
به عالمی که حلاوت نشانهٔ ننگ است
دو نیم چون نشود دل ز غصه خرما را
هنوز ارهٔ دندان موج در نظر است
گوهر به دامن راحت چسان کشد پا را
درشت خو چه خیال است نرم گو باشد؟
شرار خیزی محض است طبع خارا را
سلامت آینهٔ اعتبار امکان نیست
شکستهاند به صد موج رنگ دریا را
صفای دل به کدورت مده ز فکر دویی
که عکس، تنگ بر آیینه می کند جا را
برون لفظ محال است جلوهٔ معنی
همان ز کسوت اسما طلب مسما را
رسیدهایم ز اسما به فهم معنی خویش
گرفتهایم ز عنقا سراغ عنقا را
هزار معنی پیچیده در تغافل تست
به ابروی تو چه نسبت زبان گویا را
سبکروان به هوایت چنان ز خود رفتند
که چون نفس نرساندند بر زمین پا را
همیشه تشنه لب خون ما بود بیدل
چو شیشه هر که به دست آورد دل ما را



