ورود / عضویت



جنس موهومم دکان آبرویی چیده است - ادبستان شعر پارسی % %

جنس موهومم دکان آبرویی چیده است

بیدل دهلوی- غزل شماره 547

جنس موهومم دکان آبرویی چیده است

هیچ هم در عالم امید می‌ارزیده است

در جناب حضرت شاه سلیمان بارگاه

ناتوان موری خیال عرضی اندیشیده است

زین سطوری چند کز تسلیم دارد افتخار

معنی رازم جبین ها بر زمین مالیده است

تا به رنگش وارسی از نقش ما غافل مباش

بحر در جیب حباب اینجا نفس دزدیده است

همچو شبنم در تمنای نثار نوگلی

داشتم اشکی نمی‌دانم کجا غلتیده است

طبع آزاد از خروش جسم دارد انبساط

زخمه تا بر تار می‌آید صدا بالیده است

نقد انفاسم نه ‌تنها صرف آهنگ دعاست

گر همه رنگ است با من‌ گرد او گردیده است

در غبار خط نفس دزدیده آهی می‌کشم

سرمه‌ گردیده‌ ست دل تا این صدا بالیده است

دستگاه لفظ‌ کز پیشانی‌ام بسته‌ ست نقش

خط چه‌ معنی دارد ابنجا سجده هم‌ لغزیده است

خامشی از بس ‌که نازک می‌سراید درد دل

جز خیال شاه فریادم‌ کسی نشنیده است

گشته‌ام پیر و ز حق نعمت دیرینه‌اش

همچنان در هر بن مویم نمک خوابیده است

غیر وحشت باغ امکان را نمی‌باشد گلی

چرخ هم اینجا ز جیب صبح دامن چیده است

هر کجا سر کرده‌ام بیدل دعای دولتش

جوش‌ آمین از زمین تا آسمان پیچیده است

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤