
بیدل دهلوی- غزل شماره 547
جنس موهومم دکان آبرویی چیده است
هیچ هم در عالم امید میارزیده است
در جناب حضرت شاه سلیمان بارگاه
ناتوان موری خیال عرضی اندیشیده است
زین سطوری چند کز تسلیم دارد افتخار
معنی رازم جبین ها بر زمین مالیده است
تا به رنگش وارسی از نقش ما غافل مباش
بحر در جیب حباب اینجا نفس دزدیده است
همچو شبنم در تمنای نثار نوگلی
داشتم اشکی نمیدانم کجا غلتیده است
طبع آزاد از خروش جسم دارد انبساط
زخمه تا بر تار میآید صدا بالیده است
نقد انفاسم نه تنها صرف آهنگ دعاست
گر همه رنگ است با من گرد او گردیده است
در غبار خط نفس دزدیده آهی میکشم
سرمه گردیده ست دل تا این صدا بالیده است
دستگاه لفظ کز پیشانیام بسته ست نقش
خط چه معنی دارد ابنجا سجده هم لغزیده است
خامشی از بس که نازک میسراید درد دل
جز خیال شاه فریادم کسی نشنیده است
گشتهام پیر و ز حق نعمت دیرینهاش
همچنان در هر بن مویم نمک خوابیده است
غیر وحشت باغ امکان را نمیباشد گلی
چرخ هم اینجا ز جیب صبح دامن چیده است
هر کجا سر کردهام بیدل دعای دولتش
جوش آمین از زمین تا آسمان پیچیده است



