
بیدل دهلوی- غزل شماره 548
چنین که عمر تأملگر شتاب گذشت
هوای آبلهای از سر حباب گذشت
به چشم بند جهان این چه سحرپردازی ست
که بی حجابی آن جلوه از نقاب گذشت
به هر طرف نگرم دود دل پرافشان است
کدام سوخته زین وادی خراب گذشت
جنون پرستی اغراض ننگ طبع مباد
حیا نماند چو انصاف از حساب گذشت
کسی به چارهٔ تسکین ما چه پردازد
که تا به داغ رسیدیم ماهتاب گذشت
ز مصرع نفس واپسین عیان گردید
که ما ز هر چه گذشتیم انتخاب گذشت
سیاهکار فضولی مخواه موی سفید
کفن چو پرده درد باید از خضاب گذشت
صفا کدورت زنگار چشم نزداید
ز سایه کس نتواند در آفتاب گذشت
ز خود تهی شو و از ورطهٔ خیال برآی
به آن کنار همین کشتی از سراب گذشت
به عیش غفلت عمری که نیست کس نرسد
فغان که فرصت تعبیر هم به خواب گذشت
ز سوز سینهام آگه که کرد محفل را
که اشک دود شد و از سر کباب گذشت
ندانم از چه غرض بال فرصت افشاندم
شرر بیانیام از حاصل جواب گذشت
به وادیی که نفس بود رهبر بیدل
همین تأمل رفتن گران رکاب گذشت



