
بیدل دهلوی- غزل شماره 238
فال حباب زن، بشمر موج آب را
چشمی به صفر گیر و نظر کن حساب را
عشق از مزاج ما به هوس گشت متهم
در شک گرفت نقطهٔ وهم انتخاب را
گر نیست زین قلمرو اوهام عبرتت
آب حیات تشنه لبی کن سراب را
چشمم تحیر آینهٔ نقش پای تست
مپسند خالی از قدمت این رکاب را
عالم تصرف ید بیضا گرفته است
اعجاز دیگر است ز رویت نقاب را
امروز در قلمرو نظاره نور نیست
از بس خطت به سایه نشاند آفتاب را
فیض بهار لغزش مستانه بردنی ست
در شیشههای آبله می کن گلاب را
اجزای ما چو صبح نفس پرور است و بس
شیرزه کردهاند به باد این کتاب را
ما بیخودان به غفلت خود پی نبردهایم
چشم آشنا نشد که چه رنگ است خواب را
در طینت فسرده صفاها کدورت است
آیینه میکند همه زنگار آب را
جوش خزانم آینه دار بهار اوست
نظاره کن ز چاک کتان ماهتاب را
بیدل به گیر و دار نفس آنقدر مناز
آیینه کن شکست کلاه حباب را



