
بیدل دهلوی- غزل شماره 2593
به پیری هم نیم غافل ز عشق آن کمان ابرو
حضور قامت خم گشته ایمایی ست زان ابرو
دم تیغی چو اشک از خون من رنگین نمی گردد
مبادا افتد از مستی به فکر امتحان ابرو
کمان ناز، آشوب کشاکش برنمی دارد
اشارت چند باشد بار دوش ناتوان ابرو
به بی پروایی ترکان مخمور تو می لرزم
که عمری شد مقیم سایۀ تیغ اند ازآن ابرو
خرامت آفت امکان و قامت فتنۀ دوران
نگه غارت گر آفاق و آشوب جهان ابرو
زبان سرمهْ آهنگان مژگانت که می فهمد؟
اگر از شوخیِ ایما نگردد ترجمان ابرو
خط پشت لبت هر جا برات تازگی آرد
عرق واشوید از لوح جبین نو خطان ابرو
دم تیغ تغافل تا کجا خواهی تُنُک کردن؟
هنوز از گردش آن چشم می خواهد فسان ابرو
تو محرمْ نشئۀ بزمِ تغافل نیستی، ورنه
به طاق ناز چینی خانه ها دارد نهان ابرو
به ذوق سجده ات هر جا نیازی کرده ام انشا
به جای سبزه می روید ز خاک آن مکان ابرو
عروج پستیْ آرایم، غرور عجزْ پیمایم
بنازد از کجی هایم به چشم راستان ابرو
سلامت در دم تیغست بیدل داغ تسلیمی
که امشب ناز گستاخانه می پیچد ازآن ابرو



